Autor: Judyta Kasperkiewicz

Jestem adwokatką, blogerką i podróżniczką. Prowadzę dwa blogi prawnicze: "Angielskie Prawo dla Polaków" (od 2014 roku) oraz "Cyberlaw by Judyta" – blog o cyberprzestępczości, prawie własności intelektualnej i prawie nowych technologii. Udzielam porad prawnych w ramach prowadzonej przeze mnie kancelarii EPOQUE Kancelaria Adwokacka. Obsługuję klientów zarówno w kraju, jak i za granicą. Kontakt: judyta.kasperkiewicz@adwokatura.pl. Specjalizuję się w prawie i nowych technologiach, zarówno w aspekcie zawodowym, jak i naukowym. Główne obszary moich zainteresowań to: 1) prawo karne i cyberprzestępczość (przestępczość karnogospodarcza i karnoskarbowa, oszustwa komputerowe, phishing, hacking, ransomware, cyberstalking, cyberbullying, przestępstwa kryptowalutowe i inne), 2) prawo nowych technologii (e-commerce, startupy, FinTech, RegTech, 3) prawo własności intelektualnej (znaki towarowe, wzory przemysłowe, doradztwo dla branży kreatywnej, w tym oferującej odzież, perfumy i biżuterię)
Cyberprzestępczość | Cybercrime

Kampania „16 dni Akcji Przeciwko Przemocy Wobec Kobiet”; cyberprzemoc

Judyta Kasperkiewicz


Dzisiaj rusza kampania „16 dni akcji przeciwko przemocy wobec kobiet”. 

Przy tej okazji warto zwrócić uwagę na to, że kobiety doświadczają przemocy również w sieci. #PrzemocOnline #OnlineViolance#Cyberprzemoc

Jak podaje Amnesty International, aż ¼ młodych użytkowniczek Internetu (18-34) w Polsce doświadczyła cyberprzemocy przynajmniej raz. Zwykle były to seksistowskie czy przemocowe komentarze wobec nich. Przeważająca większość respondentek (78%) czuła bezradność i osamotnienie w obliczu cyberprzemocy. Większość doświadczyła też obniżenia samoceny i pewności siebie oraz poczucia izolacji. Zaskakujący może być wynik dotyczący sprawców: prawie połowa kobiet powiedziała, że była to osoba w jakiś stopniu jej znana. Natomiast 9% wskazała jako sprawcę byłego lub obecnego partnera. Więcej: https://amnesty.org.pl/cyberprzemoc-wobec-kobiet-powszechn…/

Bez kategorii

(1)Przestępstwo hackingu w polskim prawie karnym z serii „35 Cyberprzestępstw w Polskim Prawie Karnym”

Judyta Kasperkiewicz

Hacking w ujęciu art. 267 § 1 Kodeksu karnego (Hacking267)

Czym jest hacking?

Hacking kojarzy się z działaniami osób, które bez uprawnienia przełamują zabezpieczenia i uzyskują dostęp do systemów lub informacji. Motywacje hakerów bywają różne, choć często nie jest to korzyść majątkowa lub nie stanowi ona ich głównego celu.

Jak prawo chroni przed hackingiem?

Polskie prawo karne nie przewiduje jednolitej kwalifikacji prawnej dla hackingu. Najczęściej jednak zachowania hakerów podpadają pod art. 267 § 1 Kodeksu karnego, który penalizuje uzyskanie dostępu do informacji przeznaczonej dla innej osoby poprzez przełamanie lub ominięcie zabezpieczeń.

Zgodnie z tym przepisem hacking można uznać za współczesną formę naruszenia tajemnicy korespondencji. Jednak rzeczywista skala tego przestępstwa może być znacznie większa niż pokazują oficjalne statystyki.

Przesłanki popełnienia przestępstwa hackingu

Aby można było uznać, że doszło do przestępstwa hackingu w rozumieniu art. 267 § 1 k.k., muszą zostać spełnione następujące warunki:

  • brak upoważnienia do dostępu do informacji,
  • uzyskanie dostępu do chronionych informacji,
  • informacje nie są przeznaczone dla sprawcy,
  • ustanowione były zabezpieczenia,
  • działanie polegało na przełamaniu lub ominięciu zabezpieczeń.

Jak działa sprawca hackingu?

Art. 267 § 1 k.k. chroni tajemnicę korespondencji i obejmuje sytuacje, w których sprawca nie musi nawet zapoznać się z treścią informacji – samo uzyskanie dostępu już stanowi przestępstwo.

Haker może działać poprzez:

  • przełamanie,
  • ominięcie

– elektronicznych, magnetycznych, informatycznych lub innych szczególnych zabezpieczeń.

Zabezpieczeniem może być każde rozwiązanie utrudniające dostęp, np. szyfrowanie danych, zapory ogniowe, programy antywirusowe, hasła dostępu czy klucze uwierzytelniające.

Jaka kara grozi za hacking?

Przestępstwo hackingu ścigane jest na wniosek pokrzywdzonego. Grozi za nie kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do 2 lat. W pewnych sytuacjach mogą zostać zastosowane także inne przepisy kodeksu karnego.

Jeśli sprawca uzyskał dostęp przypadkowo lub automatycznie, nie podlega odpowiedzialności karnej. Wyjątek stanowi art. 267 § 3 k.k., który penalizuje uzyskanie informacji poprzez użycie urządzeń podsłuchowych, wizualnych lub specjalistycznego oprogramowania.

Legalny hacking

Niektóre formy hackingu, np. testy penetracyjne (pentesting), mogą być legalne. Art. 269b k.k. pozwala na zwolnienie z odpowiedzialności osób przeprowadzających testy bezpieczeństwa, o ile nie naruszają interesu publicznego lub prywatnego i nie wyrządzają szkody.

Przykłady z orzecznictwa:

  • Wyrok SA w Szczecinie z 14 października 2008 r. (II AKa 120/08) – nie popełnia przestępstwa osoba, która uzyskała dostęp do informacji bez przełamania zabezpieczeń, nawet jeśli zrobiła to podstępem.
  • Wyrok SO w Świdnicy z 10 kwietnia 2019 r. (IV Ka 112/19) – użycie cudzego hasła dostępu uznano za przełamanie zabezpieczeń.
  • Postanowienie SN z 5 marca 2019 r. (II KK 208/18) – wydobycie „klucza parującego” nie jest równoznaczne z uzyskaniem dostępu do informacji.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Jeśli zostałeś oskarżony o hacking lub chcesz zabezpieczyć swoje dane przed cyberprzestępcami, skontaktuj się z ekspertem, aby uzyskać fachową pomoc.

To dopiero początek! W kolejnych wpisach omówimy inne cyberprzestępstwa, m.in. sniffing, oszustwa komputerowe i cyberstalking. Obserwuj serię, by poznać najważniejsze zagadnienia z zakresu polskiego prawa karnego! 🚀

Stan prawny na dzień: 14 października 2020 roku.

Bez kategorii

(1) Hacking Offense in Polish Criminal Law, from the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”

Judyta Kasperkiewicz

Hacking Under Article 267 § 1 of the Polish Penal Code

What is hacking?

Hacking is commonly associated with individuals who, without authorization, bypass security measures to gain access to systems or information. Hackers may have various motivations, though financial gain is often not their primary goal.

How does the law protect against hacking?

Polish criminal law does not provide a single, unified legal classification for hacking. However, hacker activities most commonly fall under Article 267 § 1 of the Penal Code, which criminalizes unauthorized access to information intended for someone else by breaking or bypassing security measures.

Under this provision, hacking can be considered a modern form of violating the confidentiality of correspondence. However, the true scale of this crime may be significantly greater than official statistics suggest.

Elements of the crime of hacking

To constitute hacking under Article 267 § 1 of the Penal Code, the following conditions must be met:

  • Lack of authorization to access the information,
  • Unauthorized access to protected information,
  • The information was not intended for the perpetrator,
  • Security measures were in place,
  • The act involved breaking or bypassing security measures.

How does a hacker operate?

Article 267 § 1 protects the confidentiality of correspondence and applies even if the perpetrator does not read or understand the information—merely gaining access is enough to constitute a crime.

A hacker may act by:

  • Breaking security measures,
  • Bypassing security measures.

Security measures include any method of restricting access, such as data encryption, firewalls, antivirus programs, passwords, or authentication keys.

What are the penalties for hacking?

Hacking is a crime prosecuted upon the victim’s request. The penalties include a fine, restriction of liberty, or imprisonment for up to 2 years. In some cases, other provisions of the Penal Code may also apply.

If access was gained accidentally or automatically, the perpetrator is not criminally liable. However, Article 267 § 3 penalizes the use of wiretapping devices, visual surveillance tools, or specialized software to obtain information.

Legal hacking

Some forms of hacking, such as penetration testing (pentesting), may be legal. Article 269b of the Penal Code allows security testers to be exempt from liability if they do not harm public or private interests and do not cause damage.

Case law examples

  • Court of Appeal in Szczecin, October 14, 2008 (II AKa 120/08) – A person who gains unauthorized access to information without breaking security measures does not commit a crime, even if they do so through deception.
  • District Court in Świdnica, April 10, 2019 (IV Ka 112/19) – Using someone else’s password was considered a breach of security.
  • Supreme Court, March 5, 2019 (II KK 208/18) – Extracting a „pairing key” is not equivalent to obtaining access to information.

Do you need legal assistance?

If you have been accused of hacking or want to protect your data from cybercriminals, contact an expert for professional legal support.

This is just the beginning!

In upcoming posts, we will cover other cybercrimes, including sniffing, computer fraud, and cyberstalking. Follow the series to stay informed about key aspects of Polish criminal law.

Legal status as of October 14, 2020.

Bez kategorii

35 Cybercrimes in Polish Criminal Law

Judyta Kasperkiewicz

I am starting a series titled „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law.”

Computer crime and cybercrime are difficult to define unequivocally. It is generally accepted that the continuous technological progress complicates the adoption of a fixed definition of computer crime (A. Adamski).

Polish criminal law does not provide definitions for either computer crime or cybercrime. Such a definition can be found in the Polish Cybersecurity Policy adopted in 2013:
„Cybercrime is an act committed in the cyberspace.”

According to Interpol, computer crime includes acts directed against computer systems (vertical perspective) and acts committed using a computer as a tool (horizontal perspective).

The above lays the foundation for an attempt to systematize the most commonly committed cybercrimes from a legal perspective.

Here is the publication plan for individual posts in the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”:

  1. Illegal access to a system (hacking) – art. 267 § 1 Penal Code.
  2. Unauthorized access to all or part of an information system – art. 267 § 2 Penal Code.
  3. Violation of the confidentiality of communication (sniffing) – art. 267 § 3 Penal Code.
  4. Violation of data integrity (viruses, worms, Trojans) – art. 268 Penal Code and art. 268a Penal Code.
  5. Violation of system integrity (spamming, DDoS attacks, Ping flood, etc.) – art. 269 Penal Code.
  6. Computer sabotage (disturbing the computer system) – art. 269a Penal Code.
  7. Creation of hacking tools – art. 269b Penal Code.
  8. Destruction or deprivation of evidentiary value of an electronic document – art. 276 Penal Code.
  9. Illegal acquisition of computer programs – art. 278 Penal Code.
  10. Theft of telephone impulses – art. 285 Penal Code.
  11. Fraud (committed with the use of a computer) – art. 286 Penal Code.
  12. Computer fraud – art. 287 Penal Code.
  13. Sexual offenses against minors (grooming, etc.) – art. 200a Penal Code, art. 202 Penal Code.
  14. Offenses against honor, i.e., insult and defamation – art. 212 Penal Code, art. 216 Penal Code.
  15. Public promotion of fascist or other totalitarian regimes – art. 256 Penal Code.
  16. Cyberstalking – art. 190a Penal Code.
  17. Identity theft – art. 190a § 2 Penal Code.
  18. Wilful or negligent fencing (money mules in phishing) – art. 291 Penal Code and art. 292 Penal Code.
  19. Cyber espionage – art. 130 Penal Code.
  20. Violation of intellectual property rights – art. 115-123 of the Copyright and Related Rights Act.
  21. Cost manipulation – art. 271 Penal Code, art. 62 of the Fiscal Penal Code (k.k.s.).
  22. Offending religious feelings in cyberspace – art. 196 Penal Code.
  23. Sale of one’s own or someone else’s identity document in cyberspace – art. 274 Penal Code.
  24. Disseminating or publicly presenting content that may facilitate the commission of a terrorist-related crime, with the intention that such a crime will be committed – art. 255a Penal Code.
  25. Disclosure of classified information marked as „secret” or „top secret” – art. 265 Penal Code.
  26. Illegal disclosure of information obtained in connection with the performance of a function, job, public, social, economic, or scientific activity – art. 266 § 1 Penal Code.
  27. Disclosure of classified information marked as „restricted” or „confidential” by a public official – art. 266 § 2 Penal Code.
  28. Illegally distributing films, music, video games, and software
  29. Human and organ trafficking in cyberspace
  30. Trading licensed goods without proper documentation, including illegal goods (drugs and precursors for their production, weapons, explosives, and chemicals, protected animal species)
  31. Illegal trade in excise goods, including tobacco products
  32. Trading items originating from crimes and illegal turnover of national heritage goods
  33. Extortion and issuing criminal threats by organized criminal groups
  34. Illegal gambling in cyberspace
  35. Others

Tomorrow, the first post on hacking will be published. Stay tuned!

Date as of: October 13, 2020

Photo: www.pixabay.com

Cyberprzestępczość | Cybercrime, Prawo karne | Criminal Law

35 Cyberprzestępstw w Polskim Prawie Karnym

Judyta Kasperkiewicz

Rozpoczynam cykl wpisów pt. „35 cyberprzestępstw w polskim prawie karnym”.

Przestępczość komputerowa i cyberprzestępczość to pojęcia trudne do jednoznacznego zdefiniowania. Przyjmuje się, że dynamiczny rozwój technologiczny uniemożliwia przyjęcie stałej definicji przestępstwa komputerowego (A. Adamski).

W polskim prawie karnym brak jednoznacznej definicji zarówno przestępstwa komputerowego, jak i cyberprzestępstwa. Jednak w Polityce Ochrony Cyberprzestrzeni Rzeczypospolitej Polskiej z 2013 roku znalazła się następująca definicja:

„Cyberprzestępstwo to czyn popełniony w obszarze cyberprzestrzeni”.

Z kolei Interpol wyróżnia dwa podejścia do przestępczości komputerowej:

  • Ujęcie wertykalne – czyny skierowane przeciwko systemowi komputerowemu,
  • Ujęcie horyzontalne – czyny popełnione przy użyciu komputera jako narzędzia.

Biorąc pod uwagę powyższe, warto podjąć próbę usystematyzowania najczęściej popełnianych cyberprzestępstw z perspektywy prawnej.

Plan publikacji wpisów z cyklu „35 cyberprzestępstw w polskim prawie karnym”:

  1. Nielegalny dostęp do systemu (hacking) – art. 267 § 1 k.k.
  2. Nieuprawniony dostęp do systemu informatycznego – art. 267 § 2 k.k.
  3. Naruszenie tajemnicy komunikacji (sniffing) – art. 267 § 3 k.k.
  4. Naruszenie integralności danych (wirusy, robaki, trojany) – art. 268 k.k., art. 268a k.k.
  5. Naruszenie integralności systemu (spamming, ataki DDoS, Ping flood itp.) – art. 269 k.k.
  6. Sabotaż komputerowy (zakłócanie systemu komputerowego) – art. 269a k.k.
  7. Wytwarzanie narzędzi hackerskich – art. 269b k.k.
  8. Zniszczenie lub pozbawienie mocy dowodowej dokumentu elektronicznego – art. 276 k.k.
  9. Nielegalne uzyskanie programu komputerowego – art. 278 k.k.
  10. Kradzież impulsów telefonicznych – art. 285 k.k.
  11. Oszustwo komputerowe – art. 286 k.k., art. 287 k.k.
  12. Przestępstwa seksualne na szkodę małoletniego (grooming itp.) – art. 200a k.k., art. 202 k.k.
  13. Przestępstwa przeciwko czci (zniewaga, zniesławienie) – art. 212 k.k., art. 216 k.k.
  14. Publiczne propagowanie faszystowskiego lub innego totalitarnego ustroju – art. 256 k.k.
  15. Cyberstalking – art. 190a k.k.
  16. Kradzież tożsamości – art. 190a § 2 k.k.
  17. Paserstwo umyślne lub nieumyślne (słupy z phishingu) – art. 291 k.k., art. 292 k.k.
  18. Cyberszpiegostwo – art. 130 k.k.
  19. Naruszenie praw własności intelektualnej – art. 115-123 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
  20. Handel kosztami – art. 271 k.k., art. 62 k.k.s.
  21. Obraza uczuć religijnych w cyberprzestrzeni – art. 196 k.k.
  22. Nielegalne zbywanie dokumentów tożsamości – art. 274 k.k.
  23. Rozpowszechnianie treści ułatwiających popełnienie przestępstwa o charakterze terrorystycznym – art. 255a k.k.
  24. Ujawnienie informacji niejawnych o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” – art. 265 k.k.
  25. Nielegalne ujawnienie informacji służbowych – art. 266 k.k.
  26. Bezprawne rozpowszechnianie filmów, muzyki, gier komputerowych i oprogramowania.
  27. Handel ludźmi i narządami ludzkimi w cyberprzestrzeni.
  28. Nielegalny obrót dobrami licencjonowanymi (narkotyki, broń, odczynniki chemiczne, zagrożone gatunki zwierząt).
  29. Nielegalny handel towarami akcyzowymi (wyroby tytoniowe, alkohol).
  30. Handel przedmiotami pochodzącymi z przestępstw, w tym dobrami dziedzictwa narodowego.
  31. Wymuszenia i groźby karalne przez zorganizowane grupy przestępcze.
  32. Nielegalny hazard w cyberprzestrzeni.
  33. Ataki na infrastrukturę krytyczną.
  34. Podszywanie się pod instytucje publiczne (phishing, spoofing).
  35. Inne cyberprzestępstwa wynikające z rozwoju technologii.

Już jutro pierwszy wpis o hackingu. Zapraszam do śledzenia cyklu! 🚀

Stan na dzień: 13 października 2020 roku

Zdjęcie: http://www.pixabay.com

Bez kategorii

Książka „Cyfrodziewczyny. Pionierki polskiej informatyki”

Judyta Kasperkiewicz

IMG_4038

Przeczytana jednym tchem.

Gratulacje dla autorki!

Książka „Cyfrodziewczyny. Pionierki polskiej informatyki” to opowieść o kobietach, idealistkach, które marzyły, aby w Polsce czasów PRL-u stworzyć maszyny cyfrowe (komputery), które mogłyby konkurować z tymi produkowanymi na Zachodzie. Osiągnięcie tego celu było wyjątkowo trudne, gdyż w czasach PRL-u dostęp do wszelkich zachodnich innowacyjnych rozwiązań był niemożliwy ze względu na politykę władz oraz nałożone przez USA embargo. Pomimo tego one poświęcały swój czas na tak słabo opłacaną, aczkolwiek, prestiżową pracę.

Już wcześniej interesowałam się historią wrocławskich Zakładów Elektronicznych ELWRO i wyprodukowaną tam serią komputerów Odra, ale nigdy nie udało mi się dotrzeć do tak ciekawych informacji. Ukłony dla autorki za wykonaną pracę i cieszę, że historie polskich programistek Jowity Koncewicz, Krystyny Pomaski czy Wandy Rutkiewicz (w wolnej chwili zdobywającej najwyższe szczyty górskie świata) nie zostaną zapomniane.

#PolskaInformatyka #Cyfrodziewczyny #GirlsGoneTech

Prawo ochrony danych osobowych | Data Protection Law

Wyciek danych. Co na to RODO?

Judyta Kasperkiewicz

Różowy Trójkąty Etykieta Piękno – Makijaż Instagram Post-kopia

Zgodnie z Ogólnym Rozporządzeniem o ochronie danych osobowych (RODO) każda osoba, której dane osobowe zostały przetworzone z naruszeniem postanowień RODO ma prawo wnieść skargę do organu nadzorczego (Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych). Stać się tak może przykładowo w przypadku naruszenia przepisów RODO i wynikającego z tego faktu wycieku danych.

Kary

W związku z naruszeniem RODO, na podstawie art. 83 RODO organ nadzorczy może nałożyć karę. Przy wymierzaniu kar stosuje się zasadę proporcjonalności.

Pozew o naruszenie danych osobowych lub pozew o zapłatę

W trybie art. 29 RODO istnieje możliwość wniesienia powództwa do sądu cywilnego. Sądem właściwym do złożenia pozwu o naruszenie danych osobowych jest sąd okręgowy. Postępowania przed organem nadzorczym i postępowanie przed sądem toczą się niezależnie. Jednakże, gdy przedmiot postępowania dotyczy tego samego naruszenia, to sąd zawiesza postępowanie na czas rozstrzygnięcia sprawy przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (organ nadzorczy).

Roszczenia wynikające z art. 82 RODO

W przypadku, gdy osoba, której dane osobowe zostały przetwarzane z naruszeniem RODO może na podstawie art. 82 RODO dochodzić odszkodowania lub zadośćuczynienia, o ile poniosła szkodę majątkową (odszkodowanie) lub niemajątkową (zadośćuczynienie). Roszczenie kierować można wobec administratora lub podmiotu przetwarzającego dane osobowe.

Decyzja sądu o wysokości przyznanego zadośćuczynienia jest decyzją uznaniową i jak wynika z art. 448 k.c.

„w razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną  na wskazany przez niego cel społeczny”. (art 448 Kodeksu cywilnego)

Czytaj dalej „Wyciek danych. Co na to RODO?” →

Bez kategorii

System pozasądowego rozstrzygania sporów konsumenckich przez internet w UE | EU Online Dispute Resolution

Judyta Kasperkiewicz
exchange-of-ideas-222787_1280

Za pośrednictwem europejskiej platformy internetowego rozstrzygania sporów (ODR) Komisja Europejska zapewnia bezpieczniejsze i sprawiedliwsze zakupy przez internet poprzez dostęp do narzędzi rozstrzygania sporów o wysokiej jakości.

Jeżeli przebywasz w UE, Norwegii, Islandii lub Liechtensteinie, możesz skorzystać z platformy w celu znalezienia najlepszego rozwiązania swojego problemu konsumenckiego, omówienia rozwiązania twojego problemu bezpośrednio ze sprzedawcą lub zaakceptowania organu rozstrzygającego spory, który zajmie się twoją sprawą.

Platforma ODR nie jest powiązana z żadnym sprzedawcą. Możesz skorzystać z platformy ODR we wszystkich językach UE, a także w języku islandzkim i norweskim.

Skontaktuj się ze sprzedawcą

Możesz skorzystać z platformy ODR, aby rozwiązać swój problem bezpośrednio ze sprzedawcą. Może to być pomocne, jeżeli nie skontaktowałeś się jeszcze ze sprzedawcą, lub gdy sprzedawca jest otwarty na dialog.

Platforma ODR powiadomi sprzedawcę o twoim wniosku. Jeżeli sprzedawca wyrazi chęć rozmowy, będziesz mógł wymieniać wiadomości bezpośrednio za pośrednictwem swojego pulpitu nawigacyjnego i wysyłać załączniki, takie jak zdjęcia produktu oraz zaplanować spotkanie online.

Będziesz miał maksymalnie 90 dni na osiągnięcia porozumienia. Zarówno ty, jak i sprzedawca możecie w każdej chwili odstąpić od rozmów bezpośrednich.

Sprzedawca może również przedstawić wykaz organów rozstrzygających spory, które można wykorzystać zamiast bezpośredniego znalezienia rozwiązania. W takim przypadku będziesz miał(-a) 30 dni na uzgodnienie, który organ rozstrzygający spory rozpatrzy twoją sprawę, lub zostanie ona zamknięta na platformie.

Jeżeli sprzedawca odrzuci twój wniosek w trybie natychmiastowym, którakolwiek ze stron wycofa się z procesu lub po upływie 90 dni nie zostaną uzyskane żadne rezultaty, będziesz mógł(-a) skorzystać z następujących opcji:

  1. Spróbuj znaleźć rozwiązanie z pomocą organu rozstrzygającego spory. W takim przypadku będziesz mieć dodatkowe 30 dni na uzgodnienie ze sprzedawcą, który zatwierdzony organ rozstrzygający spory rozpatrzy twoją sprawę. lub;
  2. Wypróbuj inne narzędzie rozstrzygania sporów – zob. narzędzia.

Rozpocznij sprawę, aby znaleźć rozwiązanie bezpośrednio ze sprzedawcą

Skorzystaj z pomocy organu rozstrzygającego spory

Możesz skorzystać z platformy ODR w celu rozwiązania problemu przy pomocy zatwierdzonego organu rozstrzygającego spory. Organ rozstrzygający spory jest neutralną stroną trzecią, która pomaga konsumentom i sprzedawcom w rozwiązywaniu sporów w sposób niekonfrontacyjny. Takie rozstrzyganie sporów jest z reguły szybsze i tańsze niż postępowanie sądowe.

Platforma ODR powiadomi sprzedawcę o twoim wniosku. Jeżeli sprzedawca zgodzi się skorzystać z procesu ODR, będziesz musiał(-a) uzgodnić, który organ rozstrzygający spory rozpatrzy Twoją sprawę. Sprzedawca zaproponuje listę organów rozstrzygających spory; możesz wybrać jeden z nich lub poprosić o nową listę na swoim pulpicie nawigacyjnym.

Będziesz miał(-a) 30 dni od chwili złożenia skargi na uzgodnienie, który organ rozstrzygający spory rozpatrzy Twoją sprawę.

Jeżeli nie jesteś w stanie uzgodnić kwestii wyboru organu rozstrzygającego spory na czas, lub sprzedawca zignorował Twoją skargę, możesz wówczas spróbować skorzystać z innego narzędzia rozstrzygania sporów. Zobacz narzędzia

Rozpocznij sprawę, aby znaleźć rozwiązanie za pośrednictwem organu rozstrzygającego spory

Jak złożyć skargę – informacje dla sprzedawcy

Jeżeli jesteś przedsiębiorcą mającym siedzibę w UE lub Norwegii, Islandii lub Liechtensteinie, możesz również skorzystać z platformy ODR, aby wysłać internetowy spór konsumencki do zatwierdzonego organu rozstrzygającego spory.

Możesz złożyć skargę tylko przeciwko konsumentowi mieszkającemu w Belgii, Niemczech, Luksemburgu lub Polsce.

Aby utworzyć skargę, musisz najpierw zarejestrować się w systemie i utworzyć w nim konto swojej organizacji. Jeśli jesteś już zarejestrowany(-a), musisz się jedynie zalogować. Po wejściu na swój pulpit nawigacyjny należy kliknąć „Rozpocznij nową sprawę”.

Na stronie „Dla sprzedawców” znajdziesz więcej informacji o rejestracji sprzedawców.

Stan prawny na dzień: 20 maja 2020 roku

Źródło: ec.europa.eu

Zdjęcie: pixabay.com

Prawo własności intelektualnej | Intellectual Property Law

Znak towarowy i jego ochrona prawna

Judyta Kasperkiewicz

 

ZNACZENIE MARKI (BRAND) 

Warto uświadamiać przedsiębiorców, twórców i artystów, że dobrze zaprojektowane – logo, grafika czy hasło, które zostały następnie zarejestrowane jako znak towarowy – powinno wpisywać się w strategię zarządzania danego przedsiębiorstwa. W efekcie ochrona marki przedsiębiorstwa pomaga budować zaufanie wśród klientów i odbiorców oraz przyczynia się do osiągnięcia zysku i wzrostu wartości samego przedsiębiorstwa.

ZNAK TOWAROWY (trademark, ™,®)

Według ustawy – Prawo własności przemysłowej, znakiem towarowym  może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny (w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy), jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. ​

Znaki towarowe mają ogromne znaczenie dla przedsiębiorców. Ze względu na zasadę – kto pierwszy ten lepszy – znak towarowy może zostać zarejestrowany dla tego, kto pierwszy złoży wniosek. Zarejestrowany znak towarowy daje ochronę w postaci monopolu dla jego właściciela.

REJESTRACJA ZNAKU TOWAROWEGO

Prawo ochronne na znak towarowy udzielone przez Urząd Patentowy RP, ma charakter terytorialny, co oznacza, że jest skuteczne tylko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednakże istnieje możliwość rozszerzenia tej ochrony w systemie: Czytaj dalej „Znak towarowy i jego ochrona prawna” →