Prawo ochrony danych osobowych | Data Protection Law

Prywatność w sieci

Prywatność trudno zdefiniować, gdyż nie ma jednej definicji legalnej tego pojęcia. Ale spośród wielu definicji wskazać można chociażby następującą definicję „swoboda rozporządzania informacjami na swój temat” (J. Kohler). Wraz z rozwojem Internetu coraz istotniejsza staje się ochrona prywatności również w wirtualnej rzeczywistości. Większa świadomość społeczeństwa sprawia, że dostrzegamy znaczenie prawa do prywatności.

Prawo do prywatności jako prawo człowieka i dobro osobiste

Prawo do prywatności rozumiane może być jako prawo człowieka, jak również jako dobro osobiste. 

Zaliczone zostało do katalogu praw podstawowych i uznawane jest za prawo człowieka pierwszej generacji. Konstytucja RP z 1997 roku w art. 47 gwarantuje każdemu prawo do prywatności. Natomiast kolejne przepisy (art. 48-51) Konstytucji stanowią uzupełnienie tej regulacji. 

Jako dobro osobiste prawo do prywatności podlega ochronie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, choć nie zostało wymienione w katalogu dóbr osobistych (art. 23 Kodeksu cywilnego) uznaje się, że należy do tego otwartego katalogu. 

Po raz pierwszy w 1984 roku Sąd Najwyższy uznał prywatność jako dobro osobiste (patrz: wyrok SN z 18 stycznia 1984 roku, sygn. akt I CR 400/83). 

Sama koncepcja right to privacy wywodzi się prawa anglosaskiego. Dopiero po II wojnie światowej zauważono, że prywatność powinna być chroniona. Wcześniej deprecjonowano wszelkie prawa człowieka, w tym to do prywatności. 

Prywatność nie jest objęta ochroną absolutną, co oznacza, że prawo do prywatności może zostać ograniczone, gdy jest to niezbędne w demokratycznym państwie prawnym i poddane jest ścisłym regułom przewidzianym przez zasadę proporcjonalności. 

„Prywatność ma podlegać ochronie właśnie dlatego i tylko dlatego, że przyznaje się każdej osobie prawo do wyłącznej kontroli tej sfery życia, która nie dotyczy innych, a w której wolność od ciekawości innych jest swoistą conditio sine qua non swobodnego rozwoju jednostki”. ~ M. Safjan 

Prawo do prywatności w prawie międzynarodowym

Artykuł 12 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 10 grudnia 1948 roku stwierdza: „Nikt nie będzie poddany arbitralnemu wkraczaniu w jego życie prywatne, rodzinnę, mieszkanie lub korespondencję, ani też zamachom na jego honor i reputację. Każdy jest uprawniony do ochrony prawnej przed takim wkraczaniem lub takimi zamachami”. 

Artykuł 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych mówi, że: 

1. „Nikt nie będzie poddany arbitralnej lub bezprawnej ingerencji w jego życie prywatne, rodzinne, mir domowy czy korespondencję, ani też bezprawnym zamachom na jego cześć́ i dobre imię̨. 

2. Każdy ma prawo do ochrony prawnej przed tego rodzaju ingerencją lub zamachami”. 

Artykuł 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka stanowi, że: 

1. „Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. 

2. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę̨ i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne oraz dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę̨ porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę̨ praw i wolności innych osób. 

Prawo do prywatności a prawo do ochrony danych osobowych

  • Odmienny charakter prawny przepisów o ochronie danych osobowych – ukierunkowanych na prewencję i zapobieganie naruszeniom, podczas, gdy mechanizmy ochrony prywatności zorientowane są na działanie post factum (M. Safjan). 
  • Ochrona prywatności jest pojęciem pomniejszym niż ochrona danych osobowych. 
  • Niektóre zachowania mogą naruszać czyjąś prywatność, ale nie muszą jednocześnie naruszać przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych. 

Unijny model ochrony danych osobowych

Model ochrony prywatności i danych osobowych funkcjonujący w Unii Europejskiej jest powszechnie uznawany za najbardziej kompleksowy i odzwierciedlający złożoność rynku przetwarzania informacji w erze społeczeństwa informacyjnego. 

Źródło: G. Buttarelli, The EU GDPR as a clarion call for a new global digital gold standard, International Data Privacy Law 2016, t. 6, z. 2, s. 77. 

Stan prawny na dzień: 29 listopada 2021 roku

Zdjęcie: pixabay.com

Cyberprzestępczość | Cybercrime, Prawo karne | Criminal Law, Prawo kryptowalut & Blockchain

Przestępczość teleinformatyczna XXI 2021, Gdynia – relacja z konferencji

Relacja z konferencji „Przestępczość Teleinformatyczna XXI 2021” Gdynia #ptxxi

W dniach 21-23 września 2021 roku brałam udział w konferencji naukowej „Przestępczość Teleinformatyczna XXI 2021”, która organizowana jest obecnie przez Akademię Marynarki Wojennej w Gdyni (dawniej znana wszystkim z branży jako TAPT w Szczytnie).

Moje wystąpienie dotyczyło problematyki współpracy międzynarodowej organów ścigania w zwalczaniu przestępczości kryptowalutowej.

Każdy z biorących udział w dyskusjach przedstawicieli różnych służb, rządu, świata akademickiego i sektora prywatnego podkreślał i postulował konieczną, szeroką i powszechną edukację społeczeństwa w zakresie walki z cyberprzestępczością. Tutaj nie ma co się ścigać o wyniki, nie ma wygranych, a wygrać możemy tylko współpracując. Skala i skuteczność działania oszustów w sieci budzi przerażenie. Codziennie dzwonią klienci, którzy stali się ofiarami fraudu inwestycyjnego lub innego podobnego. Pamiętajmy, że ofiarami stosowanych metod socjotechnicznych sprawców może się stać każdy bez względu na wiek, płeć czy wykształcenie.

Przed podjęciem decyzji o inwestycji sprawdźcie przynajmniej:

– dane rejestrowe danego podmiotu np. platformy inwestycyjnej

– czy nie wydano żadnego komunikatu prasowego o prowadzonych postępowaniach lub ostrzeżeniach wydanych przez Komisję Nadzoru Finansowego albo czy w raportach Rzecznika Finansowego nie znajduje się wzmianka o tym podmiocie

– treść strony internetowej tego podmiotu i umieszczone na niej informacje (treść często zawiera błędy językowe)

Pamiętajcie również, że:

– kryptowaluty nie są regulowane przepisami prawa

– nie są pieniędzmi – inwestycje w kryptowaluty nie są chronione przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny

– inwestujecie na własne ryzyko

#PrzestępczośćTeleinformatyczna #PrzestępczośćKryptowalutowa #Kryptowaluty #AMWGdynia

https://ptxxi.amw.gdynia.pl

Prawo karne | Criminal Law

(4) Destruction of Information, Art. 268 of the Penal Code, from the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”

Destruction of Information, Art. 268 of the Penal Code, from the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”

Article 268 of the Criminal Code

§ 1. Whoever, without authorization, destroys, damages, deletes, or modifies the record of essential information, or otherwise prevents or significantly hinders an authorized person from accessing it, shall be subject to a fine, a restriction of liberty, or imprisonment for up to 2 years.

§ 2. If the act described in § 1 concerns information recorded on an IT data carrier, the perpetrator shall be subject to imprisonment for up to 3 years.

§ 3. Whoever, by committing the act defined in § 1 or 2, causes significant material damage, shall be subject to imprisonment from 3 months to 5 years.

§ 4. Prosecution of the offenses specified in § 1-3 shall occur upon the victim’s request.

Nature of the Crime of Information Destruction

The provision of Article 268 of the Criminal Code protects essential information, its integrity, access to it, and the interests of the person entitled to it. The crime of information destruction may be committed by anyone, provided they are not authorized to take the described actions.

This crime can be committed through the following actions mentioned as examples in the provision:

  1. Destruction of an essential information record
  2. Damage to an essential information record
  3. Deletion of an essential information record
  4. Modification of an essential information record
  5. Other actions that prevent or significantly hinder access to it

An essential piece of information can be recorded in various forms, such as:

  • Notes
  • Magnetic tapes
  • Discs
  • Photographs
  • Video camera recordings

If such essential information is recorded on a data carrier, the legal qualification from § 2 of Article 268 of the Criminal Code applies. The record may be deleted or destroyed physically or electronically.

The crime is most often committed when the perpetrator uses software to delete or destroy records, including (A. Adamski, Computer Crimes, p. 71):

  • Computer viruses
  • Worms
  • Logic bombs
  • Time bombs (a type of logic bomb)

The offense defined in § 1 carries a penalty of a fine, restriction of liberty, or imprisonment for up to 2 years. A more severe penalty applies in cases involving the qualified offenses specified in § 2 and 3. The crime is prosecuted only at the victim’s request.

II. Examples of Crimes Involving Information Destruction

Example 1

The defendant was charged with committing a crime under Article 268 § 1 and 2 of the Criminal Code. On August 3, 2015, in G., at the headquarters of the company (…) s.c. J. Ż., K. Ż., G. Ż., the defendant, acting intentionally and without authorization, used the system trash mechanism between 11:39:56 and 11:42:02 to delete at least 231 files containing essential information from two hard drives (SO Gliwice, VI Ka 1076/17).

Example 2

The District Court (…) sentenced the defendants on June 23, 2016, under case file VI K 727/15. The defendants were found guilty of, on April 15, 2015, in S., acting jointly and in concert, destroying an A. brand laptop worth PLN 1,000, causing harm to M. B. (1) to remove data recorded on the IT data carrier, qualifying the act under Article 268 § 2 of the Criminal Code.

Legal Issues

  1. Authorized Person
    An authorized person under this provision is often an individual working or performing tasks in state or local government bodies, legal entities, or organizational units without legal personality that process data in connection with their activities.
  2. Significance of Information
    The term „essential information” is subjective. Therefore, when analyzing a case, cultural and customary factors should be taken into account. The significance should be evaluated from the public’s perspective.

Legal status as of August 23, 2021

Bez kategorii

(4) Niszczenie informacji, destruction of information, art. 268 k.k. z cyklu „35 Cyberprzestępstw w polskim prawie karnym”


Niszczenie informacji, art. 268
Kodeksu Karnego

Art. 268 Kodeksu karnego § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa lub zmienia zapis istotnej informacji albo w inny sposób udaremnia lub znacznie utrudnia osobie uprawnionej zapoznanie się z nią, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 dotyczy zapisu na informatycznym nośniku danych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Kto, dopuszczając się czynu określonego w § 1 lub 2, wyrządza znaczną szkodę majątkową, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1–3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

I. Na czym polega przestępstwo niszczenia informacji?

Przepis art. 268 Kodeksu karnego chroni istotną informację, jej integralność, dostęp do niej oraz interesy osoby nią dysponującej. Przestępstwo niszczenia informacji może popełnić każdy, kto nie jest do tego uprawniony.

Przestępstwo niszczenia informacji może polegać na:

  • Niszczeniu zapisu istotnej informacji,
  • Uszkodzeniu zapisu istotnej informacji,
  • Usuwaniu zapisu istotnej informacji,
  • Zmienianiu zapisu istotnej informacji,
  • Innych działaniach udaremniających lub znacznie utrudniających zapoznanie się z nią.

Istotna informacja może być zapisana w różnoraki sposób:

  • Jako notatka,
  • Na taśmie magnetofonowej,
  • Na płycie,
  • Na fotografii,
  • Jako nagranie na kamerze.

Jeśli taka istotna informacja jest zapisana na nośniku danych, zastosowanie znajdzie kwalifikacja prawna z § 2 art. 268 k.k. Zapis może zostać usunięty lub zniszczony zarówno fizycznie, jak i elektronicznie. Do popełnienia przestępstwa dochodzi najczęściej w sytuacji, gdy sprawca wykorzystuje do usunięcia lub zniszczenia zapisu program w postaci:

  • Wirusa komputerowego,
  • Robaka komputerowego,
  • „Bomby logicznej”,
  • „Bomby czasowej” (rodzaj bomby logicznej).

Czyn z § 1 jest zagrożony karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Surowsza kara grozi w przypadku kwalifikowanych postaci czynów z § 2 i 3. Przestępstwo to jest ścigane wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego.

II. Przykłady czynów polegających na niszczeniu informacji

Przykład nr 1:
Oskarżona stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 268 § 1 i 2 k.k., polegającego na tym, że w dniu 3 sierpnia 2015 roku w G. w siedzibie firmy (…) s.c. J. Ż., K. Ż., G. Ż., nie będąc osobą uprawnioną, a także działając umyślnie i wykorzystując mechanizm kosza systemowego, w ustalonym czasie pomiędzy godziną 11:39:56 a 11:42:02, usunęła z informatycznych nośników danych w postaci dwóch dysków twardych S. istotne informacje w postaci co najmniej 231 plików (SO Gliwice, VI Ka 1076/17).

Przykład nr 2:
Sąd Rejonowy (…) wyrokiem z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt VI K 727/15, uznał oskarżone za winne tego, że w dniu 15 kwietnia 2015 r. w S., przy ul. (…), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonały zniszczenia laptopa marki A. o wartości deklarowanej 1.000 zł na szkodę M. B. (1) w celu usunięcia zapisów na informatycznym nośniku danych, kwalifikując ten czyn z art. 268 § 2 k.k.

Problemy natury prawnej

1. Osoba uprawniona
Osobą uprawnioną do działań opisanych w tym przepisie jest najczęściej osoba fizyczna wykonująca pracę lub czynności w organach państwowych, organach samorządowych oraz osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które przetwarzają dane w związku z prowadzoną działalnością.

2. Istotność informacji
Pojęcie istotnej informacji jest pojęciem ocennym, dlatego podczas analizy należy uwzględnić czynniki kulturowe i zwyczajowe. Istotność informacji powinna być oceniana z punktu widzenia ogółu.

Stan prawny na dzień: 23 sierpnia 2021 roku

Prawo karne | Criminal Law

(3) Illegal Eavesdropping and Violation of Communication Secrecy, known as Sniffing, Art. 267 § 3 of the Penal Code, from the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”

Unlawful Eavesdropping and Violation of Communication Confidentiality (Sniffing) – Article 267 § 3 of the Polish Penal Code

Legal Basis

Article 267 § 1 of the Polish Penal Code
Anyone who, without authorization, gains access to information not intended for them by opening a sealed letter, connecting to a telecommunications network, or bypassing electronic, magnetic, IT, or other special security measures is subject to a fine, restriction of liberty, or imprisonment for up to 2 years.

Article 267 § 2 of the Polish Penal Code
The same penalty applies to anyone who, without authorization, gains access to all or part of an IT system.

Article 267 § 3 of the Polish Penal Code
The same penalty applies to anyone who, in order to obtain information they are not entitled to, installs or uses an eavesdropping device, visual device, or any other device or software.

What Constitutes the Crime of Unlawful Use of an Eavesdropping Device?

Article 267 § 3 of the Polish Penal Code protects the confidentiality of information transmission. Punishable eavesdropping involves intercepting the content of information during communication or using eavesdropping, visual, or other technical devices or software to obtain information.

To hold an individual liable for eavesdropping, a crucial condition is the lack of entitlement to the obtained information. The confidential nature of the information is assessed based on the intent of the participants in the conversation rather than solely on the content of the message (Supreme Court ruling of February 27, 2016, OSNKW 2016, No. 8, item 540).

Forms of Committing the Offense

The offense can be committed through:

  • Installing eavesdropping devices – any actions involving the installation of devices designed to intercept information (W. Wróbel, Kodeks Karny, vol. II, 2007, p. 1293).
  • Using an eavesdropping, visual, or other device or software – involves utilizing such tools to obtain information. Examples of such devices include:
    • Camera
    • Tape recorder
    • Voice recorder
    • Microphone
    • Mobile phone
    • Computer
  • Using spyware, such as:
    • Trojan horse (trojan) – seemingly harmless software that enables a hacker to act against the user’s intent.
    • Spyware – software that transmits a user’s personal data, passwords, or credit card numbers to the person operating it.
    • Backdoor – software that allows a hacker to bypass security measures and access an operating system.
    • Keylogger – software that records keystrokes to capture passwords and other confidential data.

Criminal Liability

This offense is punishable by:

  • fine,
  • Restriction of liberty,
  • Imprisonment for up to 2 years.

This is a crime prosecuted only upon the victim’s request.

Examples of Unlawful Eavesdropping Acts

Installing an eavesdropping device in public or private places, such as:

  • At a restaurant table,
  • In a car,
  • In a hotel room,
  • In a conference room.

Unlawful location monitoring
Installing a tracking device in someone else’s vehicle to record their travel route and location constitutes a criminal offense under Article 267 § 3 of the Polish Penal Code.

Eavesdropping in Divorce Cases – Court Example

The accused, from late May 2019 for about two weeks in B., used spyware installed on her husband Z.F.’s work phone to obtain information she was not entitled to. Her goal was to detect marital infidelity and gather evidence for divorce proceedings. As a result, she unlawfully accessed information not intended for her, thereby acting to the detriment of Z.F. (District Court in Bełchatów, case no. II K 169/21).

Legal Issues

1. When Is Using an Eavesdropping Device Not a Crime?

A person does not commit an offense if they use an eavesdropping device to obtain information they are entitled to.

2. Can a Private Investigator Use Eavesdropping Devices?

A private investigator who uses eavesdropping without proper authorization bears the same criminal liability as any other person.

According to Article 45 of the Private Investigative Services Act, private investigators are prohibited from performing activities reserved for state authorities. They must adhere to ethical principles, loyalty to clients, and respect human rights (Article 6 of the Act).

Furthermore, under Article 7 of the Act, a private investigator cannot use technical measures, operational methods, or surveillance techniques reserved for law enforcement authorities.

3. Defamation in Private Conversations and Protection of Personal Rights

private, confidential conversation does not violate the dignity of a third party who is not involved in the discussion. As a result, such a third party has no right to record the conversation.

Recording a private conversation is illegal and constitutes a criminal and civil offense (P. Księżak, MOP, „Non-public Defamation and the Admissibility and Consequences of Recording and Filming Private Situations – Commentary on Ruling V CSK 361/13”).

Legal Status as of August 22, 2021

Cyberprzestępczość | Cybercrime, Prawo karne | Criminal Law

(3) Bezprawny podsłuch i naruszenie tajemnicy komunikacji, tzw. sniffing, art. 267 § 3 k.k. z cyklu „35 Cyberprzestępstw w Polskim Prawie Karnym”

Bezprawny podsłuch i naruszenie tajemnicy komunikacji, tzw. sniffing, art. 267 § 3 k.k.

Podstawy prawne

Art. 267 § 1 k.k.
Kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne zabezpieczenie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 267 § 2 k.k.
Tej samej karze podlega ten, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do całości lub części systemu informatycznego.

Art. 267 § 3 k.k.
Tej samej karze podlega ten, kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony, zakłada lub posługuje się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym albo innym urządzeniem lub oprogramowaniem.

Na czym polega przestępstwo bezprawnego posługiwania się urządzeniem podsłuchowym?

Przepis art. 267 § 3 k.k. chroni poufność przekazu informacji. Karalne podsłuchiwanie polega na przechwytywaniu treści informacji podczas procesu komunikacji lub na wykorzystywaniu urządzeń podsłuchowych, wizualnych bądź innych narzędzi technicznych lub programów komputerowych do zdobycia informacji.

Aby można było przypisać sprawstwo osobie podsłuchującej, kluczowym warunkiem jest brak jej uprawnień do określonej informacji. Poufny charakter informacji ocenia się na podstawie woli osób biorących udział w rozmowie, a nie wyłącznie treści przekazu (SN z 27.02.2016 r., OSNKW 2016, Nr 8, poz. 540).

Formy popełnienia przestępstwa

Przestępstwo może być popełnione poprzez:

  1. Zakładanie urządzeń podsłuchowych – obejmuje wszelkie czynności polegające na instalowaniu urządzeń umożliwiających przechwycenie informacji (W. Wróbel, Kodeks Karny, t. II, 2007, s. 1293).
  2. Posługiwanie się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym lub innym urządzeniem lub oprogramowaniem – polega na wykorzystywaniu takich narzędzi do zdobywania informacji.Przykłady urządzeń używanych do tego celu:
    • aparat fotograficzny,
    • magnetofon,
    • dyktafon,
    • mikrofon,
    • kamera,
    • telefon komórkowy,
    • komputer.
  3. Posługiwanie się oprogramowaniem szpiegującym, np.:
    • Koń trojański (trojan) – pozornie nieszkodliwy program, który umożliwia hakerowi wykonywanie działań wbrew intencji użytkownika.
    • Spyware – program przesyłający dane osobowe użytkownika, hasła lub numery kart płatniczych do osoby korzystającej z niego.
    • Backdoor – oprogramowanie pozwalające hakerowi ominąć zabezpieczenia i uzyskać dostęp do systemu operacyjnego.
    • Keylogger – narzędzie rejestrujące naciśnięcia klawiszy w celu przechwycenia haseł i innych poufnych danych.

Odpowiedzialność karna

Przestępstwo to zagrożone jest:

  • karą grzywny,
  • karą ograniczenia wolności,
  • karą pozbawienia wolności do lat 2.

Jest to przestępstwo ścigane na wniosek pokrzywdzonego.

Przykłady czynów polegających na bezprawnym podsłuchu

Zakładanie podsłuchu w miejscach publicznych lub prywatnych, np.:

  • przy stoliku w restauracji,
  • w samochodzie,
  • w pokoju hotelowym,
  • w sali narad.

Bezprawne monitorowanie lokalizacji osoby

Zainstalowanie w cudzym pojeździe urządzenia rejestrującego trasę jazdy i miejsce pobytu danej osoby jest czynem zabronionym na podstawie art. 267 § 3 k.k.

Podsłuch a rozwód – przykład sprawy sądowej

Oskarżona, od końca maja 2019 r. przez około dwa tygodnie w B., w celu uzyskania informacji, do której nie była uprawniona, posłużyła się aplikacją szpiegującą zainstalowaną na służbowym telefonie męża Z.F. Miała to na celu wykrycie zdrady małżeńskiej oraz zdobycie dowodów na potrzeby postępowania rozwodowego. W efekcie uzyskała bez uprawnienia dostęp do informacji dla niej nieprzeznaczonej, czym działała na szkodę Z.F. (SR Bełchatów, sygn. akt II K 169/21)

Problemy prawne

1. Kiedy posługiwanie się urządzeniem podsłuchowym nie jest przestępstwem?

Nie popełnia przestępstwa ten, kto korzysta z urządzenia podsłuchowego w celu uzyskania informacji, do której jest uprawniony.

2. Czy detektyw może stosować podsłuch?

Detektyw, który stosuje podsłuch bez odpowiednich uprawnień, ponosi taką samą odpowiedzialność karną jak każda inna osoba.

Zgodnie z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych, podczas świadczenia usług detektywistycznych zakazane jest wykonywanie czynności zastrzeżonych dla organów państwowych. Detektyw ma obowiązek działać zgodnie z etyką, lojalnością wobec klienta oraz z zachowaniem praw człowieka (art. 6 ustawy o usługach detektywistycznych).

Ponadto, zgodnie z art. 7 ww. ustawydetektyw nie może stosować środków technicznych oraz metod operacyjno-rozpoznawczych, które są zastrzeżone dla organów ścigania.

3. Znieważenie w prywatnej rozmowie a ochrona dóbr osobistych

Prywatna, poufna rozmowa nie może prowadzić do naruszenia godności osoby trzeciej, jeśli ta osoba nie brała w niej udziału. Wobec tego nie ma ona uprawnienia do jej nagrywania.

Dokonanie nagrania w takiej sytuacji jest nielegalne i narusza prawo zarówno w aspekcie karnym, jak i cywilnym. (P. Księżak, MOP, Niepubliczne naruszenie czci a dopuszczalność i skutki nagrywania i filmowania sytuacji prywatnych – glosa – V CSK 361/13)

Stan prawny na dzień: 22 sierpnia 2021 roku

Bez kategorii

(2) Unauthorized Access to All or Part of an Information System, Art. 267 § 2 of the Penal Code, from the series „35 Cybercrimes in Polish Criminal Law”

Unauthorized Access to an Entire or Partial IT System – Article 267 § 2 of the Penal Code (k.k.)

Legal Basis

Article 267 § 1 of the Penal Code
Whoever, without authorization, gains access to information not intended for them by opening a sealed letter, connecting to a telecommunications network, or bypassing or overcoming electronic, magnetic, IT, or other special security measures shall be subject to a fine, restriction of liberty, or imprisonment for up to 2 years.

Article 267 § 2 of the Penal Code
The same penalty applies to anyone who, without authorization, gains access to an entire or partial IT system.

What Constitutes the Crime of Unauthorized Access to an IT System?

If the perpetrator does not breach security measures but still gains access to an entire or partial IT system, their actions may be classified as an offense under Article 267 § 2 of the Penal Code.

The definition of an IT system is found in legal acts outside the Penal Code. According to Article 1(a) of the Act on the National Cybersecurity System, an IT system is „any device or group of interconnected or related devices, of which at least one, in accordance with a program, performs automatic data processing.”

Gaining access to an entire or partial IT system may result in access to protected data or merely to its configuration (J. Wasilewski, Crime, p. 172).

This offense is punishable by a fine, restriction of liberty, or imprisonment. It is prosecuted only upon the victim’s request.

Examples of Unauthorized Access to an IT System

Example 1

R.K. was accused of unlawfully accessing the IT system stored in the memory of a Samsung G. mobile phone, used exclusively by I.K., between February 1 and February 14, 2015, in an unspecified location. On February 1, 2015, in S., the perpetrator forcibly took the phone from the victim’s hand. Then, no later than February 3, 2015, they accessed stored photos and text messages. (Regional Court in Poznań, case no. IV Ka 5/18)

Example 2

A.Ś. was accused of unlawfully accessing an IT system by using file transfer software between October 2013 and April 2014 in J. and K. He accessed a database containing usernames and corresponding passwords stored in configuration files, thereby acting to the detriment of A.L.K. (Regional Court in Świdnica, case no. IV Ka 720/17)

Example 3

M.W. was accused of unlawfully accessing an email account on April 29, 2014, in W., by logging in from a company computer. After copying email correspondence, he disclosed it before the Regional Court during divorce proceedings. (Regional Court Warsaw-Praga, case no. VI Ka 1461/16)

Legal Issues

Is Gaining Unauthorized Access to an IT System as a Prank Punishable?

Yes. The perpetrator’s motivation is irrelevant—gaining access to an IT system “for fun” may still result in criminal liability. (J. Kosiński, Paradigms, p. 51)

Are Penetration Tests Punishable?

In the case of penetration testers (so-called ethical hackers), Article 269c of the Penal Code may apply, which exempts from liability actions aimed at securing an IT system. More on this topic in upcoming posts.

Legal status as of: August 21, 2021

Cyberprzestępczość | Cybercrime, Prawo karne | Criminal Law

(2) Nieuprawniony dostęp do całości lub części systemu informatycznego, art. 267 § 2 k.k. z cyklu „35 Cyberprzestępstw w polskim prawie karnym”

Nieuprawniony dostęp do całości lub części systemu informatycznego – art. 267 § 2 k.k.

Podstawy prawne

Art. 267 § 1 k.k.
Kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do informacji dla niego nieprzeznaczonej, otwierając zamknięte pismo, podłączając się do sieci telekomunikacyjnej lub przełamując albo omijając elektroniczne, magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne zabezpieczenie, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 267 § 2 k.k.
Tej samej karze podlega ten, kto bez uprawnienia uzyskuje dostęp do całości lub części systemu informatycznego.

Na czym polega przestępstwo nielegalnego dostępu do systemu informatycznego?

W sytuacji, gdy sprawca nie przełamuje zabezpieczeń, ale uzyskuje dostęp do całości lub części systemu informatycznego, jego czyn może zostać zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 267 § 2 k.k.

Definicja systemu informatycznego znajduje się w innych aktach prawnych poza kodeksem karnym. Zgodnie z art. 1 lit. a ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa, system informatyczny oznacza „każde urządzenie lub grupę wzajemnie połączonych lub związanych ze sobą urządzeń, z których jedno lub więcej, zgodnie z programem, wykonuje automatyczne przetwarzanie danych.”

Uzyskanie dostępu do całości lub części systemu informatycznego może skutkować dostępem do chronionych danych lub jedynie do jego konfiguracji (J. Wasilewski, Przestępczość, s. 172).

Przestępstwo to podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności. Jest ścigane wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego.

Przykłady nielegalnego dostępu do systemu informatycznego

Przykład 1

R.K. został oskarżony o to, że w okresie od 1 do 14 lutego 2015 r. w nieustalonym miejscu, bez uprawnienia, uzyskał dostęp do systemu informatycznego zapisanego w pamięci telefonu komórkowego Samsung G., użytkowanego wyłącznie przez I.K. Sprawca 1 lutego 2015 r. w S. wyrwał telefon z ręki pokrzywdzonej i zabrał go, a następnie, nie później niż 3 lutego 2015 r., uzyskał dostęp do przechowywanych na nim zdjęć i wiadomości tekstowych. (SO Poznań, sygn. akt IV Ka 5/18)

Przykład 2

A.Ś. został oskarżony o to, że w okresie od października 2013 r. do kwietnia 2014 r., w J. i K., posługując się oprogramowaniem do transferu plików, bez uprawnienia uzyskał dostęp do bazy danych programu komputerowego zawierającej nazwy użytkowników i odpowiadające im hasła dostępu, działając na szkodę A.L.K. (SO Świdnica, sygn. akt IV Ka 720/17)

Przykład 3

M.W. został oskarżony o to, że 29 kwietnia 2014 r. w W., bez uprawnienia, uzyskał dostęp do konta pocztowego, logując się na nie z komputera służbowego. Następnie, po skopiowaniu korespondencji, ujawnił zdobyte wiadomości przed Sądem Okręgowym w postępowaniu rozwodowym. (SO Warszawa-Praga, sygn. akt VI Ka 1461/16)

Problemy prawne

Czy włamanie do systemu informatycznego dla żartu jest karalne?

Tak. Nie ma znaczenia motywacja sprawcy – nawet jeśli uzyskał dostęp do systemu informatycznego „dla zabawy”, może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej.
(J. Kosiński, Paradygmaty, s. 51)

Czy testy penetracyjne są karalne?

W przypadku działań pentesterów (tzw. etycznych hakerów), zastosowanie może znaleźć art. 269c k.k., który przewiduje brak karalności dla działań mających na celu zabezpieczenie systemu informatycznego. Więcej na ten temat w kolejnych wpisach.

Stan prawny na dzień: 21 sierpnia 2021 roku

Prawo autorskie | Copyright Law, Prawo własności intelektualnej | Intellectual Property Law

Zgoda na rozpowszechnianie wizerunku

 Jak chroniony jest wizerunek według polskiego prawa?

Polskie prawo reguluje, w jaki sposób chroniony jest wizerunek w art 81 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. 

Co do zasady, rozpowszechnianie wizerunku wymaga zgody osoby na niej przedstawionej. W ustawie nie zostało określone w jakiej formie ta zgoda powinna zostać udzielona. Zgoda może zostać udzielona ustnie, e-mailem, na piśmie. Forma pisemna jest najbardziej wartościowa pod względem dowodowym i w związku z tym zalecana.

Prawo dopuszcza dwa wyjątki, kiedy taka zgoda nie jest wymagana:

  1. osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;
  2. osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza.

Jakie uprawnienia przysługują osobie, której wizerunek jest rozpowszechniany bez jej zgody? 

  • żądanie zaniechania
  • żądanie usunięcia skutków poprzez złożenie publicznie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie
  • w razie zawinienia żądanie przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia lub na żądanie twórcy zobowiązać do uiszczenia sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 78 ust. 1 ustawy)

Zgoda na rozpowszechnianie wizerunku a zapłata 

Czytaj dalej „Zgoda na rozpowszechnianie wizerunku”
Prawo cyberbezpieczeństwa | Cybersecurity Law, Prawo usług płatniczych | Payment Service Law

Nieautoryzowane transakcje i utrata środków – co zrobić?

W związku z postępem technologicznym oraz wzmożoną aktywnością społeczeństwa w Internecie w czasie epidemii wzrasta liczba zgłaszanych nieautoryzowanych transakcji. Coraz częściej dochodzi do oszustw za pośrednictwem portali sprzedażowych i komunikatorów internetowych.

Kiedy transakcja jest nieautoryzowana? 

Regulacje dotyczące transakcji płatniczych nie zawierają definicji transakcji nieautoryzowanej. Znaleźć w nich można jedynie wyjaśnienie, kiedy transakcję można uznać za autoryzowaną. Transakcję uważa się za autoryzowaną, jeżeli płatnik wyraził zgodę na wykonanie transakcji płatniczej w sposób przewidziany w umowie między płatnikiem a jego dostawcą. Zgoda może dotyczyć także kolejnych transakcji płatniczych (art. 40 ustawy o usługach płatniczych). 

W związku z tym, za nieautoryzowaną transakcję uznaje się transakcję wykonaną bez zgody płatnika niezależnie, czy była dokonana z użyciem lub bez użycia instrumentu płatniczego. Co ma istotne znaczenie w sytuacjach, w których dochodzi do kradzieży, oszustw i innych przestępstw. 

Jakie obowiązki ma korzystający z instrumentu płatniczego?

Korzystający z instrumentu płatniczego powinien korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z postanowieniami zawartej umowy, w szczególności odpowiednio go przechowywać i nie udostępniać osobom trzecim. Natomiast w przypadku jego utraty niezwłocznie dokonać zgłoszenia (zastrzeżenia karty). 

Zastrzeżenia można dokonać telefonując na infolinię banku lub infolinię Zintegrowanego Systemu Zastrzegania Kart Płatniczych (usługa dostępna dla klientów niektórych banków). 

Prawo do zwrotu środków (chargeback)

W razie wystąpienia transakcji nieautoryzowanej płatnik powinien niezwłocznie poinformować o tym dostawcę. Termin na dokonanie zgłoszenia takiej transakcji wynosi 13 miesięcy od dnia wykonania takiej transakcji lub obciążenia rachunku. Po tym terminie roszczeni wygasają. 

Odpowiedzialność płatnika za nieautoryzowaną transakcję jest ograniczona do kwoty 50 euro po przeliczeniu jej według średniego kursu ogłoszonego przez NBP obowiązującego w dniu dokonania transakcji (art.46 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych). Jedynie w dwóch przypadkach płatnik ponosi odpowiedzialność za dokonaną transakcję:

Czytaj dalej „Nieautoryzowane transakcje i utrata środków – co zrobić?”