Virtual property, czyli wirtualne przedmioty z gier komputerowych i odpowiedzialność karna za ich kradzież

computer-627220_1280.jpg

Dzisiaj mowa będzie o przedmiotach pochodzących z gier komputerowych (in-game items) i odpowiedzialności za ich kradzież. W związku z  rozwojem w branży gamingowej w Polsce, coraz częściej dochodzi do kradzieży wirtualnych przemiotów np. mieczy, tarcz czy nawet całych postaci.

Czym są wirtualne przedmioty?

Po pierwsze, należy ustalić czym są wirtualne przedmioty. W świetle prawa wirtualne przedmioty nie są rzeczami, gdyż zgodnie z kodeksem cywilnym – rzeczami są tylko przedmioty materialne. W związku z tym, ze względu na brak materialnego charakteru, wirtualny przedmiot nie jest rzeczą ruchomą.

Podobnie wirtualne przedmioty nie kwalifikują się do kategorii „rzeczy ruchomych lub przedmiotów” z art. 115 kodeksu karnego.

Jak chronione są wirtualne przedmioty?

Generalnie, wirtualne przedmioty chronione są w oparciu o koncepcję kontraktową, co powoduje, że  gracza z producentem gry łączy umowa licencyjna. Umowa powinna określać, czy gracz posiada prawo udzielania sublicencji, czyli obrotu wirtualnymi przedmiotami będącymi elementami gry. Inne koncepcje odmiennie podchodzą do tego zagadnienia i traktują umowę łączącą gracza z producentem gry jako umowę depozytu, albo jeszcze inne kreślą własnościową koncepcję ujęcie praw gracza.

Niektórzy eksperci próbują uzasadniać tezę o braku możliwości legalnej sprzedaży wirtualnych przedmiotów, ze względu na to, że gracze nie mają do tego prawa.

Bez względu na powyższe argumenty, w obszarze obrotu wirtualnymi przedmiotami rynek gamingowy również się rozwija.

Czy można ukraść wirtualne przedmioty? Czytaj dalej „Virtual property, czyli wirtualne przedmioty z gier komputerowych i odpowiedzialność karna za ich kradzież”

ZNACZENIE ART. 3 USTAWY O ZWALCZANIU NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI

justice-2060093_1280

Czyn nieuczciwej konkurencji z art. 3 uznk

Art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (uznk), który zawiera ogólną definicję czynu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. W ustępie drugim artykułu trzeciego wskazano przykłady czynów nieuczciwej konkurencji.

Przepis ten stanowi klauzulę generalną, najogólniej mówiąc, to przepis prawa, który zawiera w sobie niedookreślone pojęcia (np. „dobre obyczaje”), które  dopiero w konkretnym stanie faktycznym nabierają znaczenia.

Funkcje art. 3 uznk

Klauzula generalna zawarta w przepisie art. 3 ust. 1 uznk pełni trzy zasadnicze funkcje: definiującą, uzupełniającąi korygującą. Czytaj dalej „ZNACZENIE ART. 3 USTAWY O ZWALCZANIU NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI”

Oznaczenia indywidualizujące i ich ochrona w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

aisle-3105629_1280

Oznaczenia indywidualizujące

Ochrona oznaczeń odnosi się do oznaczeń:

  • przedsiębiorcy
  • przedsiębiorstwa
  • towarów i usług

Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi jedyną podstawę dla ochrony niezarejstrowanych znaków towarowych, a dla znaków zarejestrowanych ma charakter uzupełniający.

Aby doszło do wprowadzenia w błąd co do oznaczenia indywidualizującego:

  • musi pojawić się możliwość wpływu na decyzje konsumentów
  • musi dojść do oceny zachowania przeciętnego konsumenta
  • naruszenia wobec chronionego pierwszeństwa na rynku

Art. 10. Wprowadzenie w błąd co do istotnych cech towarów lub usług

  1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich. 
  2. Czynem nieuczciwej konkurencji jest również wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu mogącym wywołać skutki określone w ust. 1, chyba że zastosowanie takiego opakowania jest uzasadnione względami technicznymi.

Na gruncie art. 10 uznk ochronie oprócz znaku towarowego podlegają:

  • układ graficzny
  • symbole
  • kolorystyka

Czym jest wprowadzenie w błąd?

W żadnej z ustaw nie ma definicji wprowadzenia w błąd,ale można przyjąć w myśl art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, że: Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. 

Kim jest przeciętny konsument?

Zgodnie z art. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym:

Przeciętny konsument: konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa;

Niewolnicze naśladownictwo jako delikt czynu nieuczciwej konkurencji

Polega na wprowadzeniu w błąd poprzez pasożytnicze wykorzystanie cudzych nakładów inwestycyjnych, cudzej renomy i pracy w drodze kopiowania gotowego produktu (E. Nowińska), takiego który nadaje się do natychmiastowego wprowadzenia do obrotu.

Możliwe są dwa rodzaje naśladownictwa wywołującego konfuzję co do:

  • pochodzenia
  • gotowego produktu, czyli takiego, który może zostać wprowadzony do obrotu

Stan na dzień: 9 kwietnia 2019 roku

Foto:pixabay.com

Czytaj dalej „Oznaczenia indywidualizujące i ich ochrona w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji”

Status prawny gry komputerowej

computer-1845880_1280

Zgodnie z danymi statystycznymi z 2018 roku, polski rynek gier komputerowych wart jest 500 mln dolarów i jego wartość ciągle rośnie. W związku z tym zainteresowaniem grami komputerowymi pojawiają się również problemy dotyczące prawa gier komputerowych. Niestety prawo nie nadąża za zmianami, więc prawnicy opierają swoje rozważania na istniejących przepisach prawa oraz orzecznictwie polskim i zagranicznym.

Podstawowe pytanie zwykle dotyczy, tego na jakiej podstawie chroniona jest gra komputerowa, a od odpowiedzi na to pytanie zależy szereg innych dalszych wyjaśnień.

Jaki status ma gra komputerowa?

Gra komputerowa nie została zdefiniowana w żadnej z ustaw. Według przykładowo K. Litwinowicza „gra komputerowa jest rodzajem programu komputerowego, który spełnia przede wszystkim funkcję ludyczną oraz stanowi interaktywne środowisko, w którym użytkownik może wpływać na akcję w ramach określonych przez twórców reguł”. 

  1. Czy gra komputerowa to program komputerowy?

Co do zasady przyjmuje się, że przysługuje jej ochrona taka jak programom komputerowych, przy czym pojawia się problem w przypadku elementów gier komputerowych nieobjętych ochroną w tym zakresie. Ochronie powinno podlegać wszystko to co wynika z kodu źródłowego. A co z grafiką i ścieżką dzwiękową składającą się na grę komputerową?

2. Czy gra komputerowa to utwór audiowizualny? Czytaj dalej „Status prawny gry komputerowej”

Bazy danych (database) i ich ochrona prawna

database-schema-1895779_1280Stosunkowo rzadko mówi się o możliwości ochrony baz danych. W świecie, w którym posiadane dane decydują o pomyślności przedsięwzięć temat ten ciągle zyskuje na znaczeniu. Jeszcze bardziej istotne staje się to, aby potrafić wykorzystywać posiadane dane i do tego właśnie potrzebne są usystymatyzowane bazy danych.

Rodzaje ochrony baz danych

Bazy danych chronione są dwojako poprzez:

  1. Prawo autorskie
  2. Ochronę sui generis, która wynika z ustawy o ochronie baz danych z 27 lipca 2001 roku.

Dodatkowo ochrona baz danych może wynikać z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i innych ustaw.

Definicja bazy danych

Jak wskazano w ustawie, baza danych to zbiór danych lub jakichkolwiek innych materiałów i elementów zgromadzonych według określonej systematyki lub metody, indywidualnie dostępnych w jakikolwiek sposób, w tym środkami elektronicznymi, wymagający istotnego, co do jakości lub ilości, nakładu inwestycyjnego w celu sporządzenia, weryfikacji lub prezentacji jego zawartości.

Przy określaniu sposobu ochrony baz danych należy mieć na uwadze, że: Czytaj dalej „Bazy danych (database) i ich ochrona prawna”

Utwór audiowizualny: prawa autorskie

europe-2790933_1280.jpg

Przy okazji kolejnego sporu o serię filmów rysunkowych „Bolek i Lolek”, opiszę dzisiaj zagadnienie praw autorskich do utworu audiowizualnego.

Utwór audiowizualny

Stanowi serię powiązanych ze sobą, udźwiękowionych lub nieudźwiękowionych obrazów przeznaczonych do odtwarzania, niezależnie od nośnika na którym go ustalono.

W myśl art. 69 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego powstanie, a w szczególności:

  • reżyser,
  • operator obrazu,
  • twórca adaptacji utworu literackiego,
  • twórca stworzonych dla utworu audiowizulanego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz
  • twórca scenariusza.

Ustawowe określenie kręgu współtwórców nie jest lista zamknięta współtwórców utworu audiowizualnego. W powyższym wyliczeniu pominięci zostali np. montażyści.

Natomiast zgodnie z art. 70 ust. 1 tejże ustawy  domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości; nabycie takie następuje w ramach: Czytaj dalej „Utwór audiowizualny: prawa autorskie”

REKLAMA JAKO CZYN NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI

night-692261_1280

Współcześnie trudno nam sobie wyobrazić prowadzenie działalności gospodarczej bez posługiwania się reklamą, a szczególnie ważna jest ona w Internecie. Jednakże, warto mieć na uwadze, że reklama została uregulowana przepisami prawa i działalność reklamowa ma swoje granice, co oznacza, że ich przekroczenie może wiązać się odpowiedzialnością cywilną lub nawet odpowiedzialnością karną.

CZYM JEST REKLAMA?

Nie ma jednej ustawowej definicji reklamy i nie ma jednego aktu prawnego, który całościowo określałby reklamę, która uregulowana jest sektorowo. Najszerzej określa ją ustawa o radiofonii i telewizji oraz prawo farmaceutyczne, a do każdej z nich odnosi się ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (dalej jako uznk). Zgodnie z ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji:

Art. 16 Czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy jest w szczególności:
1) reklama sprzeczna z przepisami prawa, dobrymi obyczajami lub uchybiająca godności człowieka;
2) reklama wprowadzająca klienta w błąd i mogąca przez to wpłynąć na jego decyzję co do nabycia towaru lub usługi;
3) reklama odwołująca się do uczuć klientów przez wywoływanie lęku, wykorzystywanie przesądów lub łatwowierności dzieci;
4) wypowiedź, która, zachęcając do nabywania towarów lub usług, sprawia wrażenie neutralnej informacji;
5) reklama, która stanowi istotną ingerencję w sferę prywatności, w szczególności przez uciążliwe dla klientów nagabywanie w miejscach publicznych, przesyłanie na koszt klienta niezamówionych towarów lub nadużywanie technicznych środków przekazu informacji.
6) uchylony.

Szczególne regulacje dotyczące reklamy (reklama w mediach, reklamy lekarstw i używek)

Ustawa o radiofonii i telewizji – reklamą jest przekaz handlowy, pochodzący od podmiotu publicznego lub prywatnego, w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową, zmierzający do promocji sprzedaży lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług; reklamą jest także autopromocja (reguluje reklamy w mediach w sposób najszerszy spośród innych regulacji tego rodzaju); Czytaj dalej „REKLAMA JAKO CZYN NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI”

CHARGEBACK – jak odwołać zakończoną transakcję kartą płatniczą?

american-express-89024_1280

Chargeback stanowi tzw. obciążenie zwrotne, które w Polsce stosunkowo rzadko jest wykorzystywane. Natomiast w innych rynkach płatniczych krajów zachodnich stanowi  bardzo popularne rozwiązanie.

Co do zasady, transakcje wykonane przy użyciu kart płatniczych są nieodwołane.

Jednakże, każda z organizacji płatniczych dopuszcza odwołanie transakcji w wyjątkowych sytuacjach i ustala w swoich wewnętrznych regulacjach zasady dokonywania odwołań transakcji.

Co stanowi podstawę do „chargeback”?

Podstawą zwykle jest reklamacja klienta, ale nikiedy sam bank może ją zainicjować.

Co może być podstawą wniesienia reklamacji?

Przykłady przyczyn wniesienia reklamacji:

  • podejrzenie popełnienia oszustwa;
  • błędy związane z autoryzacją transkacji;
  • nieotrzymanie przez konsumenta zamówionych towarów lub usług;
  • pomimo, że konsument otrzymał towary lub usługi, to nie były one zgodne z zamówieniem i doszło do ich zwrotu, a nie doszło do zwrotu środków;

Każdej z przyczyn przypisuje się kod, który stanowi podstawę dla prowadzonego postępowania reklamacyjnego. Poszczególne organizacje płatnicze stworzyły własne zestawienie kodów chargeback.

Jak przebiega chargeback?

  1. Posiadacz karty składa reklmację;
  2. Wydawca karty nadaje kod chergeback i kieruje reklamację do organizacji płatniczej;
  3. Organizacja płatnicza dokonuje weryfikacji reklamacji i przekazania jej agentowi rozliczeniowemu;
  4. Agent rozliczeniowy przelewa środki wystawcy karty i blokuje te środki do czasu zakończenia postępowania reklamacyjnego;
  5. Gdy postępowanie reklamacyjne zostanie zakończone i nieprawidłowości zostały zweryfikowane, to agent informuje o tym organizację płatniczą, a ta wydawcę karty.
  6. Dochodzi do przekazania środków na rachunek posiadacza karty.

Jak się bronić przed chargeback?

Sprzedawca ma możliwość obrony przed uznaniem reklamacji i w terminie wyznaczonym przez umowę z centrum rozliczeniowym może przedstawić dokumenty potwierdzające jego stanowisko. Jeśli nie dokona tego w wyznaczonym terminie, to domniemywa się, że uznał roszczenie posiadacza karty.

Stan na dzień: 29 marca 2019 roku

Foto: http://www.pixabay.com

Jak odzyskać konto na Instagramie?

instagram-3198093_1280

Coraz częściej zdarzają się pytania o to, w jaki sposób można odzyskać konto na Instagramie. Postaram się odpowiedzieć. Ale już na wstępie zwracam uwagę, że w tym procesie odzyskiwania konta trzeba uzbroić się w cierpliwość.

Jak postąpić przy utracie dostępu do konta?

W pierwszej kolejności należy się upewnić, czy email nie został powiązany z innym kontem na Instagramie. Konta nie należy zgłaszać jako SPAM, bo w takim przypadku konto zostanie usunięte. Należy również sprawdzić powiązane aplikacje zewnętrzne i usunąć dostęp dla tych, które nie zostały autoryzowane przez Instagram.

Warto również zmienić hasła do poczty elektronicznej, Facebooka, a po odzyskaniu dostępu do konta warto włączyć dwustopniową weryfikację.

Co, jeśli Twoje konto zostało skradzione i zmieniono jego nazwę?

Jeśli Twoje konto zostało skradzione i zmieniono jego nazwę, należy skorzystać z opcji

  1. Krok 1: „Uzyskaj pomoc dotyczącą logowania”
  2. Krok 2: Problem z logowaniem? – tutaj należy wpisać nową zmienioną nazwę konta
  3. Krok 3: Należy podać:

Czytaj dalej „Jak odzyskać konto na Instagramie?”

PYTANIE OD CZYTELNIKA: Czy właściciel radia internetowego musi uzyskać koncesję i czy będzie musiał płacić artystom tantiemy za wykorzystywanie ich utworów?

studio-4065107_1280

PYTANIE OD CZYTELNIKA: Czy właściciel radia internetowego musi uzyskać koncesję i będzie musiał płacić artystom za wykorzystywanie ich utworów?

Koncesja

Odnosząc się do pytania o konieczność uzyskania koncesji, to zgodnie z ustawą z 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji, wymogiem uzyskania koncesji nie są objęte radia internetowe. 

Tantiemy

Nadawanie audycji radiowych przez Internet stanowi kolejne pole eksploatacji utworów i jako takie podlega wymogowi uzyskania zgody artystów na wykorzystanie ich utworów, a to wiąże się z koniecznością uzyskania płatnej licencji (tantiemy) od samych artystów lub od organizacji zbiorowego zarządzania (OZZ), np. ZAIKS, ZPAV, STOART. Wysokość tantiem różni się i wynika z zasięgu radia (liczby odbiorców) oraz tego, czy radio działa hobbystycznie czy w ramach działalności gospodarczej.

W praktyce najczęściej dochodzi do zawarcia między właścicielem radia internetowego z jedną z organizacji OZZ umowy i wnoszenia opłaty za nadawanie utworów muzycznych. Przy czym, te koszty są znacznie niższe niż w przypadku tradycyjnych stacji radiowych.

Czy są inne rozwiązania?

Czytaj dalej „PYTANIE OD CZYTELNIKA: Czy właściciel radia internetowego musi uzyskać koncesję i czy będzie musiał płacić artystom tantiemy za wykorzystywanie ich utworów?”