Cybercrime, Prawo karne

Przeszukanie i zatrzymanie sprzętu komputerowego

privacy-policy-510728_1280

Przeszukanie i zatrzymanie rzeczy uregulowane zostało w rozdziale 25 k.p.k. i przepisy tego rodziału odnoszą się odpowiednio do przeszukania pomieszczeń i zatrzymania sprzętu komputerowego. W tym kontekście spornym pozostaje, czy należy dokonywać zatrzymania całego komputera w przypadku, gdy wystarczającym mogłoby się okazać zatrzymanie tylko dysku trwardego lub innego elementu sprzętu komputerowego. 

PRZESZUKANIE

Przeszukanie to czynność procesowa dokonywana przez uprawniony organ, mająca na celu wykrycie lub zatrzymanie albo przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej, a także znalezienie rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym czy karnoskarbowym. Można dokonać przeszukania pomieszczeń i innych miejsc oraz osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów.

Przeszukania może dokonać prokurator albo (na polecenie sądu lub prokuratora) Policja, a w wypadkach wskazanych w ustawach – także inny organ.

W celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia osoby podejrzanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym, można dokonać przeszukania pomieszczeń (np. biura, domu) i innych miejsc, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się znajdują.

Osobie, u której dokonuje się przeszukania, należy okazać postanowienie sądu lub prokuratora, co stanowi obowiązek organu przeszukującego.

W wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli postanowienie sądu lub prokuratora nie mogło zostać wydane, organ dokonujący przeszukania (Policja) okazuje nakaz kierownika swojej jednostki lub legitymację służbową, a następnie zwraca się niezwłocznie do sądu lub prokuratora o zatwierdzenie przeszukania. Postanowienie sądu lub prokuratora w przedmiocie zatwierdzenia należy doręczyć osobie, u której dokonano przeszukania, w terminie 7 dni od daty czynności na zgłoszone do protokołu żądanie tej osoby. O prawie zgłoszenia żądania należy ją pouczyć.

Jeśli Policja, po pouczeniu o odpowiedzialności za nieudzielenie lub za fałszywe zeznania, zażąda od ujawnienia jakichś danych, to taka osoba zobowiązana pod groźbą kary pieniężnej lub aresztu do ich ujawnienia. Nie musi ujawniać pewnych informacji (np. hasła do zasobów komputera): Czytaj dalej „Przeszukanie i zatrzymanie sprzętu komputerowego”

Civil law, Prawo cywilne, Prawo telekomunikacyjne, Telecom Law

O służebności przesyłu w skrócie

sunset-4030067_1280

Służebność przesyłu jako ograniczone prawo rzeczowe zostało wprowadzone do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 30 maja 2008 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 roku, Nr 116, poz. 731), która weszła w życie 3 sierpnia 2008 roku. 

Czym jest prawo przesyłu?

Prawem przesyłu jest prawo korzystania przez przedsiębiorcę przesyłowego z cudzej nieruchomości w zakresie niezbędnym dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania urządzeń przesyłowych.

Czym są urządzenia przesyłowe?

Urządzeniami przesyłowymi są urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne np. stacji transformatorowych, słupów i linii elektroenergetycznych oraz telekomunikacyjnych, gazociągów, wodociągów czy światłowodów.

W jaki sposób można ustanowić służebność przesyłu?

  1. W drodze umowy pomiędzy właścicielem (użytkownikiem wieczystym) a przedsiębiorcą. Przy czym, właściciel nieruchomości musi złożyć stosowne oświadczenie w formie aktu notarialnego. Dla oświadczenia woli przedsiębiorcy przesyłowego nie jest wymagana forma szczególna. Następnie konieczny jest wpis ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego do księgi wieczystej.
  2. Na drodze postępowania sądowego każda ze stron może wystąpić z żądaniem ustanowienia służebności przesyłu. Służebność przesyłu ustanawia się za odpowiednim wynagrodzeniem. Odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące ustanowienia służebności drogi koniecznej.
  3. W drodze wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami.
  4. Nabycie służebności przesyłu w drodze zasiedzenia.

Prawo do wynagrodzenia

Co do zasady, służebność przesyłu ustanawiana jest odpłatnie, chyba, że strony uzgodniły odmiennie w umowie lub właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości zrzekł się tego prawa. Wynagrodzenie ma charakter jednorazowy (zwykle). Na wysokość wynagrodzenia mają wpływ takie czynniki jak:

  • ceny rynkowe, przy uwzględnieniu stopnia umniejszenia ich wartości
  • straty właściciela (użytkownika wieczystego)
  • poziomu rozwoju sąsiednich terenów
  • planów inwestycyjnych

Odszkodowanie za dotychczasowe bezumowne korzystanie ze swojej nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego.

Właściciel (użytkownik wieczysty) może żądać odszkodowania za dotychczasowe bezumowne korzystanie ze swojej nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego. Roszczenia z tego tytułu ulegają przedawnieniu w terminie 10 lat, a w przypadku, gdy z roszczeniem wystąpią przedsiębiorcy to termin ten wynosi 3 lata. Powództwo o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie nie przerywa biegu terminu zasiedzenia służebności.

Stan na dzień: 23 maja 2019 roku

Foto: pixabay.com

GENERAL, Ogólne

BIP, informacja publiczna i zasady jej uzyskiwania

question-mark-2492009_1280

Prawo dostępu do informacji publicznej zagwarantowane zostało w ustawie z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.

Czym jest informacja publiczna?

Z tej regulacji wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

Komu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej?

Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu. Nie wolno od takiej osoby żądać podania interesu prawnego lub faktycznego.

Co obejmuje prawo dostępu do informacji publicznej?

Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uprawnienie:

  1. uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
  2. wglądu do dokumentów urzędowych;
  3. dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Jaka jest rola Biuletynu Informacji Publicznej?

Biuletyn Informacji publicznej stanowi urzędowy publikator teleinformatyczny w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej.

Jak wygląda udostępnianie informacji publicznej w praktyce?

Podmiot, do którego osoba zgłosiła się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej ma 14 dni na udostępnienie tej żądanej informacji.
Wyjątkowo informacja ta może zostać udostępniona w terminie późniejszym, ale organ powinien poinformować o przyczynie i terminie udostępnienia. Nie powinno to następić później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
We wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy określić zakres żądanej informacji publicznej oraz sposób jej udostępnienia.
W razie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydawana jest decyzja od której można się odwołać w terminie 14 dni.
Warto zapamiętać:
  • Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu.
  • Informacja publiczna udostępniana jest w terminie 14 dni.
  • Na odmowę udstępnienia informacji publicznej przysługuje odwołanie w terminie 14 dni.
Stan na dzień: 17 maja 2019 roku
Foto: pixabay.com
Copyright, Industrial designs, Prawo autorskie, Wzory przemysłowe

Opinia AG M. Szpunara w sprawie ochrony prawnoautorskiej wzorów przemysłowych (C-683/17, Cofemel vs. G-Star Raw CV)

summer-2446567_1280

Wzór przemysłowy

Zgodnie z definicją zawartą w art. 102  polskiej ustawy Prawo własności przemysłowej, wzorem przemysłowym jest  „nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację”. 

Przykładami wzorów przemysłowych są:

  • opakowania
  • etykiety
  • meble
  • zabawki
  • butelki
  • ubrania

Ochrona wzorów przemysłowych

Ochronę można uzyskać poprzez rejestrację wzoru przemysłowego zgodnie z jedną z dostępnych procedur:

  • krajową
  • regionalną (np. unijną)
  • międzynarodową

Rejestracji w polskim Urzędzie Patentowym dokonuje się na 25 lat, przy czym ten czasookres podzielony jest na krótsze 5-letnie okresy ochronne.

Opłaty

OPŁATY JEDNORAZOWE

Lp.   Wyszczególnienie  Wysokość opłaty w zł
I Opłaty jednorazowe
1 Za zgłoszenie wzoru przemysłowego  300,00
Od oświadczenia o korzystaniu z pierwszeństwa – za każde pierwszeństwo  100,00
2 Od wniosku o przywrócenie terminu lub wniosku o uwzględnienie uchybienia terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności 80,00
3 Za publikację o udzielonym prawie z rejestracji 70,00

OPŁATY OKRESOWE

Tytuł opłaty Wysokość opłaty w zł
za pierwszy okres ochrony (1., 2., 3., 4. i 5. rok ochrony) 150,00
za drugi okres ochrony (6., 7., 8., 9. i 10. rok ochrony) 250,00
za trzeci okres ochrony (11., 12., 13., 14. i 15. rok ochrony) 500,00
za czwarty okres ochrony (16., 17., 18., 19. i 20. rok ochrony) 1000,00
za piąty okres ochrony (21., 22., 23., 24. i 25. rok ochrony) 2000,00

Przy rejestracji brany jest pod uwagę wymóg:

  • postaci wytworu lub jego części, czyli musi odnosić się do zewnętrznych elementów wytworu, takich jak kształt, struktura, układ linii, kontury, właściwości powierzchni, rysunek, ornament, kolorystyka itp.
  • nowości
  • indywidualnego charakteru.

Rejestracja wzoru przemysłowego w UE

Rejestracji dokonuje się w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w Alicante lub za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP. Opłata od podstawowego zgłoszenia wzoru przemysłowego to 350 euro. Zarejestrowany wzór wspólnotowy przyznaje jego właścicielowi wyłączne prawo do jego używania i zakazywania osobom trzecim, bez zgody właściciela, jego używania na terenie całej Wspólnoty przez okres 5 lat, począwszy od daty zgłoszenia wzoru. Właściciel tego prawa może czterokrotnie przedłużać okres ochronny, łącznie do 25 lat od daty dokonania zgłoszenia.

Nierejestrowany wzór przemysłowy

W Unii Europejskiej można również uzyskać ochronę na nierejestrowany wzór wspólnotowy na okres trzech lat od daty ujawnienia wzoru w UE. Ochrona nierejestrowanego wzoru daje możliwość sprawdzenia rynku, ale należy pamiętać, że od chwili ujawnienia twórca ma 12 miesięcy na jego rejestrację.

Opinia Advocate General Szpunara w sprawie C-683/17, Cofemel Sociedade de Vestuário SA przeciwko G-Star Raw CV

Sprawa dotyczy zarzutu skopiowania wzorów jeansów przez portugalską spółkę Cofemel od niderlandzkiej spółki G-Star Raw CV. Czytaj dalej „Opinia AG M. Szpunara w sprawie ochrony prawnoautorskiej wzorów przemysłowych (C-683/17, Cofemel vs. G-Star Raw CV)”

GENERAL, Ogólne

Abonament RTV: zwolnienia, umorzenia i kary

test-pattern-152459_1280

Abonament RTV

Opłaty abonamentowe są pobierane za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w celu umożliwienia realizacji misji publicznej przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji.

Z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego powstaje obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej.

Kiedy i jak płacić abonament?

Opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25. dnia pierwszego miesiąca okresu rozliczeniowego i ważny jest dzień, w którym abonent dokonuje płatności, nie zaś dzień, w którym ta płatność wpływa na rachunek bankowy Poczty Polskiej S.A.

Rejestracja odbiorników

Ciągle obowiązują przepisy, które stanowią, że rejestracji odbiorników RTV dokonuje się w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego (Poczty Polskiej SA), w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie.

Stawki abonamentu w 2019 roku

Opłata za użytkowanie odbiornika radiofonicznego: Czytaj dalej „Abonament RTV: zwolnienia, umorzenia i kary”

Cybercrime, Cyberprzestępczość

Virtual property, czyli wirtualne przedmioty z gier komputerowych i odpowiedzialność karna za ich kradzież

computer-627220_1280.jpg

Dzisiaj mowa będzie o przedmiotach pochodzących z gier komputerowych (in-game items) i odpowiedzialności za ich kradzież. W związku z  rozwojem w branży gamingowej w Polsce, coraz częściej dochodzi do kradzieży wirtualnych przemiotów np. mieczy, tarcz czy nawet całych postaci.

Czym są wirtualne przedmioty?

Po pierwsze, należy ustalić czym są wirtualne przedmioty. W świetle prawa wirtualne przedmioty nie są rzeczami, gdyż zgodnie z kodeksem cywilnym – rzeczami są tylko przedmioty materialne. W związku z tym, ze względu na brak materialnego charakteru, wirtualny przedmiot nie jest rzeczą ruchomą.

Podobnie wirtualne przedmioty nie kwalifikują się do kategorii „rzeczy ruchomych lub przedmiotów” z art. 115 kodeksu karnego.

Jak chronione są wirtualne przedmioty?

Generalnie, wirtualne przedmioty chronione są w oparciu o koncepcję kontraktową, co powoduje, że  gracza z producentem gry łączy umowa licencyjna. Umowa powinna określać, czy gracz posiada prawo udzielania sublicencji, czyli obrotu wirtualnymi przedmiotami będącymi elementami gry. Inne koncepcje odmiennie podchodzą do tego zagadnienia i traktują umowę łączącą gracza z producentem gry jako umowę depozytu, albo jeszcze inne kreślą własnościową koncepcję ujęcie praw gracza.

Niektórzy eksperci próbują uzasadniać tezę o braku możliwości legalnej sprzedaży wirtualnych przedmiotów, ze względu na to, że gracze nie mają do tego prawa.

Bez względu na powyższe argumenty, w obszarze obrotu wirtualnymi przedmiotami rynek gamingowy również się rozwija.

Czy można ukraść wirtualne przedmioty?

Zgodnie z polskim Kodeksem karnym, art. 278 k.k. za kradzież odpowiada ten, kto zabiera celem przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. W związku z tym, nie jest możliwe zakwalifikowanie kradzieży wirtualnych przedmiotów jako kradzież z art. 279 k.k.

Ale z pomocą przychodzi ustawodawca i w art. 287 k.k. reguluje sytuację, w której dochodzi do kradzieży wirtualnych przedmiotów. Przyjmuje się wtedy, że dochodzi do oszustwa komputerowego poprzez wpływanie na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych lub zamiany albo wprowadzenia nowego zapisu danych informatycznych.

Jaka kara grozi za oszustwo komputerowe?

Karą za „kradzież” wirtualnych przedmiotów rozumianą jako dokonanie oszustwa komputerowego jest kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przepis art. 287 k.k. przewiduje przypadek mniejszej wagi, a w sytuacji, gdy oszustwo zostało popełnione na szkodę osoby najbliższej, to ściaganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Stan na dzień: 19 kwietnia 2019 roku

Foto: pixabay.com

Nieuczciwa konkurencja, Unfair competition

ZNACZENIE ART. 3 USTAWY O ZWALCZANIU NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI

justice-2060093_1280

Czyn nieuczciwej konkurencji z art. 3 uznk

Art. 3 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (uznk), który zawiera ogólną definicję czynu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. W ustępie drugim artykułu trzeciego wskazano przykłady czynów nieuczciwej konkurencji.

Przepis ten stanowi klauzulę generalną, najogólniej mówiąc, to przepis prawa, który zawiera w sobie niedookreślone pojęcia (np. „dobre obyczaje”), które  dopiero w konkretnym stanie faktycznym nabierają znaczenia.

Funkcje art. 3 uznk

Klauzula generalna zawarta w przepisie art. 3 ust. 1 uznk pełni trzy zasadnicze funkcje: definiującą, uzupełniającąi korygującą. Czytaj dalej „ZNACZENIE ART. 3 USTAWY O ZWALCZANIU NIEUCZCIWEJ KONKURENCJI”

Nieuczciwa konkurencja, Unfair competition

Oznaczenia indywidualizujące i ich ochrona w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

aisle-3105629_1280

Oznaczenia indywidualizujące

Ochrona oznaczeń odnosi się do oznaczeń:

  • przedsiębiorcy
  • przedsiębiorstwa
  • towarów i usług

Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji stanowi jedyną podstawę dla ochrony niezarejstrowanych znaków towarowych, a dla znaków zarejestrowanych ma charakter uzupełniający.

Aby doszło do wprowadzenia w błąd co do oznaczenia indywidualizującego:

  • musi pojawić się możliwość wpływu na decyzje konsumentów
  • musi dojść do oceny zachowania przeciętnego konsumenta
  • naruszenia wobec chronionego pierwszeństwa na rynku

Art. 10. Wprowadzenie w błąd co do istotnych cech towarów lub usług

  1. Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się z korzystaniem z nich. 
  2. Czynem nieuczciwej konkurencji jest również wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu mogącym wywołać skutki określone w ust. 1, chyba że zastosowanie takiego opakowania jest uzasadnione względami technicznymi.

Na gruncie art. 10 uznk ochronie oprócz znaku towarowego podlegają:

  • układ graficzny
  • symbole
  • kolorystyka

Czym jest wprowadzenie w błąd?

W żadnej z ustaw nie ma definicji wprowadzenia w błąd,ale można przyjąć w myśl art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, że: Praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. 

Kim jest przeciętny konsument?

Zgodnie z art. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym:

Przeciętny konsument: konsument, który jest dostatecznie dobrze poinformowany, uważny i ostrożny; oceny dokonuje się z uwzględnieniem czynników społecznych, kulturowych, językowych i przynależności danego konsumenta do szczególnej grupy konsumentów, przez którą rozumie się dającą się jednoznacznie zidentyfikować grupę konsumentów, szczególnie podatną na oddziaływanie praktyki rynkowej lub na produkt, którego praktyka rynkowa dotyczy, ze względu na szczególne cechy, takie jak wiek, niepełnosprawność fizyczna lub umysłowa;

Niewolnicze naśladownictwo jako delikt czynu nieuczciwej konkurencji

Polega na wprowadzeniu w błąd poprzez pasożytnicze wykorzystanie cudzych nakładów inwestycyjnych, cudzej renomy i pracy w drodze kopiowania gotowego produktu (E. Nowińska), takiego który nadaje się do natychmiastowego wprowadzenia do obrotu.

Możliwe są dwa rodzaje naśladownictwa wywołującego konfuzję co do:

  • pochodzenia
  • gotowego produktu, czyli takiego, który może zostać wprowadzony do obrotu

Stan na dzień: 9 kwietnia 2019 roku

Foto:pixabay.com

Czytaj dalej „Oznaczenia indywidualizujące i ich ochrona w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji”

Gaming law, Prawo gier komputerowych

Status prawny gry komputerowej

computer-1845880_1280

Zgodnie z danymi statystycznymi z 2018 roku, polski rynek gier komputerowych wart jest 500 mln dolarów i jego wartość ciągle rośnie. W związku z tym zainteresowaniem grami komputerowymi pojawiają się również problemy dotyczące prawa gier komputerowych. Niestety prawo nie nadąża za zmianami, więc prawnicy opierają swoje rozważania na istniejących przepisach prawa oraz orzecznictwie polskim i zagranicznym.

Podstawowe pytanie zwykle dotyczy, tego na jakiej podstawie chroniona jest gra komputerowa, a od odpowiedzi na to pytanie zależy szereg innych dalszych wyjaśnień.

Jaki status ma gra komputerowa?

Gra komputerowa nie została zdefiniowana w żadnej z ustaw. Według przykładowo K. Litwinowicza „gra komputerowa jest rodzajem programu komputerowego, który spełnia przede wszystkim funkcję ludyczną oraz stanowi interaktywne środowisko, w którym użytkownik może wpływać na akcję w ramach określonych przez twórców reguł”. 

  1. Czy gra komputerowa to program komputerowy?

Co do zasady przyjmuje się, że przysługuje jej ochrona taka jak programom komputerowych, przy czym pojawia się problem w przypadku elementów gier komputerowych nieobjętych ochroną w tym zakresie. Ochronie powinno podlegać wszystko to co wynika z kodu źródłowego. A co z grafiką i ścieżką dzwiękową składającą się na grę komputerową?

2. Czy gra komputerowa to utwór audiowizualny? Czytaj dalej „Status prawny gry komputerowej”

Bazy danych, Copyright, Prawo autorskie

Bazy danych (database) i ich ochrona prawna

database-schema-1895779_1280Stosunkowo rzadko mówi się o możliwości ochrony baz danych. W świecie, w którym posiadane dane decydują o pomyślności przedsięwzięć temat ten ciągle zyskuje na znaczeniu. Jeszcze bardziej istotne staje się to, aby potrafić wykorzystywać posiadane dane i do tego właśnie potrzebne są usystymatyzowane bazy danych.

Rodzaje ochrony baz danych

Bazy danych chronione są dwojako poprzez:

  1. Prawo autorskie
  2. Ochronę sui generis, która wynika z ustawy o ochronie baz danych z 27 lipca 2001 roku.

Dodatkowo ochrona baz danych może wynikać z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i innych ustaw.

Definicja bazy danych

Jak wskazano w ustawie, baza danych to zbiór danych lub jakichkolwiek innych materiałów i elementów zgromadzonych według określonej systematyki lub metody, indywidualnie dostępnych w jakikolwiek sposób, w tym środkami elektronicznymi, wymagający istotnego, co do jakości lub ilości, nakładu inwestycyjnego w celu sporządzenia, weryfikacji lub prezentacji jego zawartości.

Przy określaniu sposobu ochrony baz danych należy mieć na uwadze, że: Czytaj dalej „Bazy danych (database) i ich ochrona prawna”