Jestem adwokatką, blogerką i podróżniczką. Prowadzę dwa blogi prawnicze: "Angielskie Prawo dla Polaków" (od 2014 roku) oraz "Cyberlaw by Judyta" – blog o cyberprzestępczości, prawie własności intelektualnej i prawie nowych technologii.
Udzielam porad prawnych w ramach prowadzonej przeze mnie kancelarii EPOQUE Kancelaria Adwokacka. Obsługuję klientów zarówno w kraju, jak i za granicą. Kontakt: judyta.kasperkiewicz@adwokatura.pl.
Specjalizuję się w prawie i nowych technologiach, zarówno w aspekcie zawodowym, jak i naukowym. Główne obszary moich zainteresowań to:
1) prawo karne i cyberprzestępczość (przestępczość karnogospodarcza i karnoskarbowa, oszustwa komputerowe, phishing, hacking, ransomware, cyberstalking, cyberbullying, przestępstwa kryptowalutowe i inne),
2) prawo nowych technologii (e-commerce, startupy, FinTech, RegTech,
3) prawo własności intelektualnej (znaki towarowe, wzory przemysłowe, doradztwo dla branży kreatywnej, w tym oferującej odzież, perfumy i biżuterię)
Planując przejście na tryb życia cyfrowego nomady, wielu przyszłych podróżników zastanawia się nad warunkami wjazdu do wybranego kraju oraz możliwością legalnego pobytu. Ze względu na specyfikę tego zagadnienia, przepisy obowiązujące w każdym kraju mogą się różnić. W tym artykule omówimy regulacje prawne, które obowiązują w Polsce.
Opcje dostępne dla cyfrowych nomadów w Polsce
W Polsce osoby pragnące pracować zdalnie, podróżując jednocześnie, mają kilka możliwości legalnego pobytu:
1. Wiza krajowa Schengen Obywatele wielu krajów mogą podróżować do Polski na podstawie wizy Schengen. Umożliwia ona krótkie pobyty turystyczne lub biznesowe do 90 dni w ciągu 180 dni. Warto jednak pamiętać, że wiza Schengen nie jest odpowiednia do dłuższych pobytów ani pracy zawodowej.
2. Długoterminowa wiza krajowa Osoby planujące dłuższy pobyt w Polsce mogą ubiegać się o długoterminową wizę krajową. Pozwala ona na pobyt w Polsce przez dłuższy okres, ale proces ubiegania się o nią oraz wymagania mogą się różnić w zależności od celu pobytu.
3. Karta Pobytu Czasowego lub Stałego Jeśli zamierzasz przebywać w Polsce przez dłuższy czas lub na stałe, możesz ubiegać się o Kartę Pobytu, zarówno czasową, jak i stałą. W przypadku cyfrowych nomadów prowadzących działalność zdalną, mogą występować dodatkowe wymagania, takie jak minimalna wysokość dochodów.
4. Program Startup Hub Poland Polska oferuje program Startup Hub Poland, skierowany do przedsiębiorców zagranicznych, którzy chcą rozwijać swoje startupy w Polsce. Program ten może być interesującą opcją dla cyfrowych nomadów prowadzących działalność online.
5. Inne opcje W zależności od planowanego pobytu, mogą istnieć także inne alternatywy, które warto sprawdzić przed podjęciem decyzji o podróży do Polski.
Zanim zdecydujesz się na podróżdo Polski
Zanim zdecydujesz się na podróż do Polski, zawsze warto sprawdzić aktualne wymagania wizowe oraz procedury imigracyjne, aby upewnić się, że wybierasz najbardziej odpowiednią opcję dla siebie.
Digital nomads are people who travel while working, using new technologies. Their lifestyle is also called workation, a combination of remote work and vacations spent away from their place of residence. The COVID-19 pandemic has contributed to the widespread adoption of this way of working, and interest in it continues to grow.
The term “digital nomad” is most commonly used to describe individuals working in professions such as programmer, project manager, software tester, analyst, filmmaker, blogger, vlogger, YouTuber, copywriter, accountant, virtual assistant, photographer, graphic designer, foreign language teacher, coach, psychologist, journalist, and many others.
Among digital nomads, the largest group consists of the self-employed and those running their own businesses. However, there are also freelancers working on projects, and even employees with employment contracts.
Benefits of Being a Digital Nomad
The main advantages of the digital nomad lifestyle include:
The ability to travel and explore the world
Increased motivation to work
Flexibility in choosing the location of work
Lower stress levels
Lower cost of living
Greater sense of freedom and independence
Challenges of Being a Digital Nomad
The challenges of the digital nomad lifestyle typically include:
Self-discipline of the digital nomad
Language barriers
Cultural differences
The need to understand the legal regulations of the country of residence
Access to electricity and the internet
Maintaining work-life balance
Building and maintaining relationships
„According to the steppe tradition of Tengri, to live life to the fullest, one must be in constant motion, as only in this way will each day be different from the previous one. As nomads passed through cities, they thought: ‚How poor are those who live here. For them, everything is always the same.’ Most likely, the city dwellers thought about the nomads: ‚Poor souls, they have nowhere to go.’ Nomads had no past, only the present, which is why they were always happy.” — Paulo Coelho, The Zahir
According to Nomadlist.com, the most popular destinations for digital nomads are currently Bangkok (Thailand), Buenos Aires (Argentina), and Lisbon (Portugal).
In upcoming posts in the series “Digital Nomads and Their Legal Dilemmas”, I will address the legal aspects that should be considered when planning the life of a digital nomad. Topics such as visas for digital nomads, employment conditions, and conducting remote work and running businesses abroad will be discussed.
Cyfrowi nomadzi w Polsce i ich rozterki prawne – Wprowadzenie (cz. I)
Cyfrowi nomadzi (ang. digital nomads) to osoby, które podróżują, jednocześnie wykonując pracę przy użyciu nowych technologii. Ich styl życia nazywany jest także workation, co oznacza połączenie pracy zdalnej z wakacjami spędzonymi poza miejscem stałego zamieszkania. Epidemia COVID-19 przyczyniła się do szerokiego rozpowszechnienia tego trybu pracy, a zainteresowanie nim wciąż rośnie.
Najczęściej termin „cyfrowy nomad” odnosi się do osób wykonujących zawody takie jak programista, project manager, tester oprogramowania, analityk, filmowiec, blogger, vlogger, youtuber, copywriter, księgowy, wirtualny asystent, fotograf, grafik, nauczyciel języka obcego, trener, psycholog, dziennikarz i wielu innych.
Wśród cyfrowych nomadów przeważają osoby samozatrudnione oraz prowadzące działalność gospodarczą. Wśród nich można również znaleźć freelancerów pracujących nad zleceniami, a nawet pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę.
Korzyści życia cyfrowego nomady
Główne zalety życia cyfrowego nomady to:
Możliwość podróżowania i zwiedzania świata
Większa motywacja do pracy
Elastyczność wyboru miejsca pracy
Niższy poziom stresu
Niższe koszty utrzymania
Większe poczucie wolności i niezależności
Zagrożenia związane z życiem cyfrowego nomady
Do wyzwań związanych z trybem życia cyfrowego nomady można zaliczyć:
Samodyscyplinę cyfrowego nomady
Bariery językowe
Różnice kulturowe
Konieczność znajomości przepisów obowiązujących w danym kraju
Problemy z dostępem do prądu i Internetu
Utrzymanie równowagi między pracą a życiem prywatnym
Budowanie i utrzymywanie relacji międzyludzkich
„Według tradycji stepowej tengri, aby żyć pełnią życia, trzeba być w ciągłym ruchu, tylko w ten sposób każdy dzień będzie inny od poprzedniego. Przechodząc przez miasta, nomadzi myśleli: ‚Biedni są ci, którzy tu mieszkają. Dla nich wszystko jest wciąż takie samo’. Prawdopodobnie mieszkańcy miast myśleli o nomadach: ‚Nieszczęśnicy, nie mają gdzie się podziać’. Nomadzi nie mieli przeszłości, jedynie teraźniejszość, dlatego zawsze byli szczęśliwi.” — Paulo Coelho, Zahir
Według Nomadlist.com, obecnie najczęściej wybieranymi miejscami przez cyfrowych nomadów są Bangkok (Tajlandia), Buenos Aires (Argentyna) oraz Lizbona (Portugalia).
W kolejnych wpisach z cyklu „Cyfrowi nomadzi i ich rozterki prawne” omówię kwestie prawne, o których warto pamiętać, planując życie cyfrowego nomady. Poruszę takie zagadnienia jak wizy dla cyfrowych nomadów, warunki zatrudnienia, a także wykonywanie pracy zdalnej i prowadzenie działalności gospodarczej za granicą.
Stan na dzień: 13 stycznia 2024 roku Zdjęcie: pixabay.com
Usługi płatnicze wiążą głównie obowiązkami dostawców takich usług (np. banków) i na nich spoczywa ciężar zapewnienia bezpieczeństwa dostępu do rachunków bankowych i wykonywania transakcji płatniczych. Ale obowiązki ciążą również na użytkownikach usług płatniczych.
Obowiązki użytkownika usług płatniczych
Obowiązki użytkownika usług płatniczych (płatnika) są dwojakie:
Obowiązek korzystania z określonego instrumentu płatniczego zgodnie z zawartą umową, czyli poprzez zapobieganie naruszeniom danych uwierzytelniających, odpowiednie przechowywanie instrumentu i nieudostępnianie go innym osobom;
Obowiązek informowania o dostrzeżonych nieprawidłowościach i zagrożeniach, w szczególności użytkownik powinien niezwłocznie dokonać zgłoszenia dostawcy usług płatniczych faktu utraty, kradzieży, przywłaszczenia lub nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego, a także nieautoryzowanej, niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej.
Termin dochodzenia roszczeń przez użytkownika
Użytkownik usług płatniczych w terminie 13 miesięcy od dnia obciążenia rachunku powinien dokonać zgłoszenia dostawcy takiego zdarzenia, jeśli ma zamiar i dochodzić roszczeń, a po tym terminie jego roszczenia wygasają.
Ocena zachowania użytkownika
Ocena zachowania użytkownika wpływa na określenie odpowiedzialności finansowej za nieautoryzowaną transakcję. Użytkownik w pełni będzie odpowiadał, gdy do nieautoryzowanej transakcji doprowadził umyślnie lub w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia obowiązków z art. 42 ustawy o usługach płatniczych.
Rażące niedbalstwo użytkownika i jego odpowiedzialność finansowa za nieautoryzowaną transakcję
Użytkownik odpowiada do wysokości 50 euro, gdy do nieautoryzowanej transakcji doszło przy utracie, kradzieży lub przywłaszczeniu instrumentu płatniczego i gdy nieautoryzowana transakcja była skutkiem jego rażącego niedbalstwa. Niedbalstwo, które nie jest rażące nie zwiększa odpowiedzialności użytkownika.
Zwiększenie poziomu odpowiedzialności finansowej powyżej kwoty 50 euro ma miejsce w sytuacji, gdy użytkownik umyślnie doprowadził do nieautoryzowanej transakcji albo umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków wskazanych w art. 42 ustawy o usługach płatniczych.
Orzecznictwo sądów
Przykładowo w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt II C 334/16 odnosząc się do rażącego zaniedbania wskazano, że „(…) powodowi nie można przypisać umożliwienia dokonania nieautoryzowanych transakcji wskutek rażącego niedbalstwa. Podkreślić należy, że komputer powoda posiadał zainstalowane oprogramowanie antywirusowe. W ocenie Sądu, skorzystanie przez powoda z wyświetlonego podczas logowania na stronę̨ (…) komunikatu polecającego użytkownikom „pobranie dodatkowego oprogramowania antywirusowego”, które spowodowało w dalszej kolejności zainfekowanie szkodliwym oprogramowaniem telefonu komórkowego, nie nosi cech rażącego niedbalstwa. Powód miał prawo pozostawać́ w przekonaniu, że komunikat wyświetlający się̨ podczas logowania na stronę̨ (…) pochodzi właśnie od (…) i służy uzyskaniu lepszych zabezpieczeń. Komunikat mówiący o potrzebie pobrania dodatkowego oprogramowania antywirusowego pojawiał się̨ po wpisaniu adresu prawdziwej strony (…) i pojawieniu się̨ tej strony. Był też widoczny symbol zamkniętej kłódki oznaczający bezpieczną stronę.
W ocenie Sądu, na wiarę̨ zasługiwały zeznania powoda, który wskazał, że jego żona wykonywała przelewy z jego konta, ale tylko na własny rachunek w (…). Okoliczność ta nie wskazuje na rażące niedbalstwo powoda, a ponadto nie zostało wykazane przez pozwanego, że możliwość dokonywania przelewów przez żonę̨ powoda przyczyniła się̨ w jakikolwiek sposób do zaatakowania komputera powoda przez hakerów. Brak jest zatem jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy wykonywaniem przez żonę powoda przelewów na jej konto a nieautoryzowanymi transakcjami z konta powoda”.
W wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2022 roku w sprawie o sygn. akt V Ga 328/21 odniesiono się do kwestii ciężaru dowodu przy ustalaniu, czy transakcja była autoryzowana i wskazano, że „(…) z przeprowadzonego postepowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że transakcji powoda nie można uznać za autoryzowaną w rozumieniu powyżej cytowanego przepisu. Powód nie wyraził zgody na tę transakcję, o czy świadczy jego natychmiastowa reakcji, po stwierdzeniu, że pieniądze zostały przelane na konto osoby trzeciej tj. zawiadomienie banku oraz policji o popełnieniu przestępstwa. Tym samym powód wypełnił obowiązek wynikający za art. 44 ustawy o usługach płatniczych. Z tych też względów, zdaniem Sądu nieuzasadnione byłoby przyjęcie, zwalniające pozwany bank z odpowiedzialności”.
Orzecznictwo:
Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt II C 334/16;
Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 stycznia 2022 roku w sprawie o sygn. akt V Ga 328/21;
W ostatnich miesiącach głośno stało się o dyrektywie Rady (UE) 2021/514 z dnia 22 marca 2021 r. zmieniającej dyrektywę 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (zwanej DAC7) oraz jej implementowaniu do krajowych przepisów prawa.
Zgodnie z założeniem Dyrektywa DAC7 jest odpowiedzią na problem braku dostępu do danych dotyczących dochodów uzyskanych przez podatników za pośrednictwem platform cyfrowych. Przede wszystkim Dyrektywa DAC7 nakłada na te platformy obowiązek raportowania, czyli przekazywania do administracji skarbowej danych o czynnościach dotyczących sprzedaży internetowej.
Z raportowania będą zwolnieni sprzedawcy, którzy w danym okresie sprawozdawczym zawarli mniej niż 30 transakcji sprzedaży towarów i ich łączne wynagrodzenie nie przekracza kwoty 2000 euro. Ma to wykluczyć wszystkie osoby, które okazjonalnie sprzedają własne rzeczy tj. ubrania, obuwie czy książki.
Pojawiały się błędne informacje, aby od 1 września 2023 roku miały zacząć obowiązywać wspominane przepisy. Do tej pory Dyrektywa DAC7 nie została do polskich przepisów prawa implementowana. Obecnie projekt ustawy o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw znajduje się na etapie procedowania przez Komitet do Spraw Europejskich.
W dniu 18 maja 2023 roku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał korzystną dla branży kryptowalutowej interpretację (nr 0114-KDIP2-2.4010.145.2023.1.IN) wskazującą na możliwości zaliczenia jako koszt uzyskania przychodu wydatków na energię i kosztów amortyzacji sprzętu komputerowego służącego do wydobycia kryptowalut dla osób trzecich. Warunkiem dla dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest to, aby wartość sprzętu w dniu przyjęcia do używania przekroczyła 10.000 zł.
W związku z zajętym przez organy administracji podatkowej stanowiskiem,
– w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kryptowalut poprzez wykorzystanie mocy obliczeniowej podłączonych do komputerów kart graficznych lub układów scalonych dla podmiotów zagranicznych i gdy w zamian taki przedsiębiorca zamierza pobierać wynagrodzenie w postaci kryptowalut (wymiana barterowa), to wydatki poniesione na energię elektryczną oraz obsługę serwisową sprzętu komputerowego będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Nadal jednak nie można odliczyć kopania kryptowalut na własny rachunek.
Po krytycznej opinii w sieci, pozew o ochronę dóbr osobistych
Do tej pory nie utrwaliło się w świadomości opinii publicznej, że wolność słowa w Internecie ma swoje granice. W handlu elektronicznym w sytuacji, gdy dostarczony towar okazał się uszkodzony lub dostarczony został z opóźnieniem lub w razie braku możliwości złożenia reklamacji – kupujący wystawiają negatywne opinie o sprzedawcy. Czy takie negatywne komentarze mogą naruszać prawo?
Jakie cechy powinien mieć negatywny komentarz, aby nie naruszał prawa?
Komentarz powinien być rzetelny, prawdziwy, rzeczowy i neutralny. W żadnym wypadku nie może być obraźliwy lub nie powinien zawierać bardzo emocjonalnego przekazu. Jeśli spełnia wspomniane warunki, nie powinien zostać uznany za naruszający dobra osobiste.
Jak przepisy prawa chronią dobra osobiste?
Zgodnie z treścią art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego: „ten, czyje dobro zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne”.
W sytuacji wystawienia negatywnego komentarza i otrzymania wezwania do zaniechania naruszeń, należy w pierwszej kolejności ocenić, czy komentarz narusza dobre imię sprzedawcy i czy autor komentarza będzie w stanie wykazać, że wystawiona opinia jest prawdziwa i odnosi się do faktów.
W toku dalszego postępowania może pojawić się po stronie powoda konieczność udokumentowania zakupu i nieprawidłowości przy dostawie towaru lub wykazanie jego wad.
W znowelizowanym Kodeksie pracy, który zacznie obowiązywać od 6 kwietnia 2023 roku, szczegółowo uregulowano pracę zdalną. Według nowych regulacji, „praca zdalna polega na wykonywaniu pracy całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika, w tym pod adresem jego zamieszkania, i każdorazowo jest uzgadniana z pracodawcą” (art. 67 (18) Kodeksu pracy). Wcześniejsze regulacje dotyczyły zatrudnienia pracowników w formie telepracy.
Po nowelizacji przepisów zasady wykonywania pracy zdalnej należy określić w:
porozumieniu pomiędzy pracodawcą a zakładową organizacją związkową
regulaminie ustalonym przez pracodawcę
poleceniu pracodawcy wykonywania pracy zdalnej
porozumieniu zawartym między pracownikiem a pracodawcą
Pracodawca będzie musiał uwzględnić wniosek o pracę zdalną, jeśli:
pracownik jest rodzicem dziecka niepełnosprawnego
pracownica jest w ciąży
pracownik wychowuje dziecko w wieku do 4. roku życia
pracownik sprawuje opiekę nad innym członkiem najbliższej rodziny lub inną osobą pozostającą we wspólnym gospodarstwie posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Pracodawca został zobowiązany do:
zapewnienia pracownikowi wykonującemu pracę zdalną materiałów i narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej;
zapewnienia pracownikowi instalacji, serwisu, konserwacji narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej lub pokrycia niezbędnych kosztów związanych z instalacją, serwisem, konserwacją narzędzi pracy niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej;
pokrycia kosztów energii elektrycznej oraz usług telekomunikacyjnych niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej;
pokrycia innych kosztów bezpośrednio związanych z wykonywaniem pracy zdalnej, jeśli zwrot takich kosztów został określony w porozumieniu dotyczącym pracy zdalnej zawartym z pracownikiem, poleceniu pracy zdalnej lub regulaminie pracy zdalnej.
Pracodawca może ustalić z pracownikiem zasady wykorzystywania przez niego materiałów i narzędzi pracy niezapewnionych przez pracodawcę. Za wykorzystanie tych narzędzi i materiałów pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości ustalonej z pracodawcą. Zamiast ekwiwalentu pracodawca może wypłacać ryczałt.
Zakaz dyskryminacji
Ustawodawca artykułuje zakaz dyskryminacji przez pracodawcę pracowników, którzy wykonują pracę zdalną lub odmawiają jej wykonywania.
Praca zdalna okazjonalna
Dodatkowo, oprócz pracy stacjonarnej, zdalnej stałej, naprzemiennej (hybrydowej), nowe regulacje odnoszą się również do pracy zdalnej okazjonalnej określanej jest jako praca wykonywana poza stałym miejscem pracy, na wniosek pracownika i jej wymiar w roku kalendarzowym nie może przekroczyć 24 dni.
Taka praca nie wymaga szczegółowego ustalania z pracodawcą zasad jej wykonywania oraz zapewnienia przez pracodawcę narzędzi pracy i wyposażenia oraz materiałów lub pokrywania ich kosztów.
W związku z tym, że influencerzy mają wpływ na decyzje podejmowane przez konsumentów i wpływają na ich zachowania, to konieczne zdaniem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów staje się ich dyscyplinowanie. Dlatego w ostatnich miesiącach rozwinęła się dyskusja na temat reklamy w sieci. W świecie telewizji i radia zasady reklamy i unikania kryptoreklamy znajdują zastosowanie już od dawna, ale w świecie social mediów nie jest to jeszcze takie oczywiste.
Mówiąc o kryptowalucie mówimy o współpracy komercyjnej, czyli odpłatnej promocji produktów lub usług, przy czym dokonanej bez oznaczenia, że taka promocja jest sponsorowana. Zachowanie influencera naruszające prawo w zakresie reklamy może stanowić:
nieuczciwą praktykę rynkową określoną wart. 7 pkt 11 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym stanowiącą „kryptoreklamę, którapolega na wykorzystywaniu treści publicystycznych w środkach masowego przekazu w celu promocji produktu w sytuacji, gdy przedsiębiorca zapłacił za tę promocję, a nie wynika to wyraźnie z treści lub z obrazów lub dźwięków łatwo rozpoznawalnych przez konsumenta”.
czyn nieuczciwej konkurencji uregulowany wart. 16 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, z którego wynika, że „czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie, zmierzające do wywołania wśród konsumentów wrażenia, że przekaz reklamowy jest informacją neutralną i przez to ukrycie promocyjnego charakteru kampanii reklamowej”.
Zgodnie z rekomendacjami Prezesa UOKiK wszelkie materiały zawierające przekaz handlowy, za które Influencer otrzymał korzyść materialną, powinien jasno oznaczać jako „Materiał reklamowy” i wskazać promowaną markę. W rekomendacjach wymienia się jeszcze następujące dopuszczalne sformułowania:
– #reklama lub [REKLAMA]
– #materiałreklamowy lub [MATERIAŁ REKLAMOWY]
– #współpracareklamowa lub [WSPÓŁPRACA REKLAMOWA]
– Płatna współpraca z marką XYZ
– reklama marki XYZ
Zasadą jest to, że oznaczenie reklamy powinno być dokonane w sposób czytelny, jednoznaczny oraz zrozumiały dla każdego odbiorcy. Influencer powinien umieścić takie oznaczenie na dwóch poziomach tj. zarówno w opisie lub na zdjęciu albo w filmie oraz przy wykorzystaniu funkcji do tego przeznaczonych dostępnych w serwisie internetowym, z którego korzysta.
Jeśli użytkownik Internetu dostrzeże scam lub nieoznaczoną reklamę u influencera, to może dokonać zgłoszenia na adres mailowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: scam@uokik.gov.pl
W znowelizowanym Kodeksie pracy, który zacznie obowiązywać od 6 kwietnia 2023 roku, uregulowano pracę zdalną. Według nowych regulacji, praca zdalna polega na wykonywaniu pracy całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika, w tym pod adresem jego zamieszkania, i każdorazowo jest uzgadniana z pracodawcą.
Zasady wykonywania pracy zdalnej należy określić w:
porozumieniu pomiędzy pracodawcą a zakładową organizacją związkową
regulaminie ustalonym przez pracodawcę
poleceniu pracodawcy wykonywania pracy zdalnej
porozumieniu zawartym między pracownikiem a pracodawcą
Pracodawca będzie musiał uwzględnić wniosek o pracę zdalną, jeśli:
pracownik jest rodzicem dziecka niepełnosprawnego
pracownica jest w ciąży
pracownik wychowuje dziecko w wieku do 4. roku życia
pracownik sprawuje opiekę nad innym członkiem najbliższej rodziny lub inną osobą pozostającą we wspólnym gospodarstwie posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Praca zdalna okazjonalna
Dodatkowo, oprócz pracy stacjonarnej, zdalnej stałej, naprzemiennej (hybrydowej), nowe regulacje odnoszą się również do pracy zdalnej okazjonalnej określanej jest jako praca wykonywana poza stałym miejscem pracy, na wniosek pracownika i jej wymiar w roku kalendarzowym nie może przekroczyć 24 dni.
Taka praca nie wymaga szczegółowego ustalania z pracodawcą zasad jej wykonywania oraz zapewnienia przez pracodawcę narzędzi pracy i wyposażenia oraz materiałów lub pokrywania ich kosztów.
